Η αποκαθηλωση μιας απατης

Η αποκαθηλωση μιας απατης

Κάποιοι τα λέγαμε. Και μάλιστα κατ’ επανάληψη: ο Ακκιντζί είναι μια απάτη. Άλλοι μας ειρωνεύονταν, μας χλεύαζαν, μας φόρτωναν διάφορα του στυλ “δεν θέλετε λύση, είστε μονίμως αρνητικοί, χαλάτε το καλό κλίμα κλπ”. Τόνιζαν με έμφαση ότι ο Ακκιντζί δεν είναι σαν τους άλλους, ότι το μομέντουμ θα παρασύρει τα πάντα και ότι σε λίγους μόλις μήνες (μετά την εκλογή του) το κυπριακό θα έχει επιλυθεί.

Ήταν λες και είχε ανέλθει στην ηγεσία των Τ/Κ ο David Copperfield, ο οποίος θα έλυνε με ένα μαγικό ραβδί σε μια στιγμή ό,τι δεν λύθηκε για 42 χρόνια. Και οι αφελείς στην απ’ εδώ πλευρά ολοένα και υπερενθουσιάζονταν, τη στιγμή που επί της ουσίας δεν υπήρχε ΚΑΝΕΝΑ απτό δικαιολογητικό αισιοδοξίας. Κλασικά, ως πολιτικά κοντόφθαλμοι, υπερενθουσιάζομαστε εν ριπή οφθαλμού άνευ λογικού υποβάθρου, όπως και υπεραπογοητευόμαστε ως να ήρθε η συντέλεια του κόσμου.

Μακάρι οι τότε ανησυχίες μας να είχαν διαψευστεί. Μακάρι ο Ακκιντζί να μην αποδεικνυόταν ένας νέος Ταλάτ. Μακάρι να διαφαινόταν ότι δεν είναι φερέφωνο, ότι έχει όντως γνήσιο ενδιαφέρον να εξευρεθεί μια δίκαιη λύση και ότι δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα του Σουλτάνου Ερντογάν. Μακάρι να είχε δίκιο η άλλη “σχολή σκέψης” του κυπριακού και επιτέλους να φτάναμε στην πολυπόθητη λύση. Φευ..

Υπάρχουν κάποιες στυγνές πραγματικότητες, τις οποίες όταν κάποιος επιμένει να εθελοτυφλεί και να παραγνωρίζει, μοιραία θα καταλήγει απλά σε νέα Μοντ Πελεράν. Ποιες είναι αυτές;

  1. Ουσιαστικός συνομιλητής μας δεν είναι οι Τουρκοκύπριοι, αλλά η Άγκυρα. Όσο ταχύτερα το παραδεχθούμε, τόσο το καλύτερο. Ενδεχομένως, να πρέπει να αναθεωρηθεί και το ευρύτερο πλαίσιο διεξαγωγής των διαπραγματεύσεων.
  2. Στρατηγικός στόχος (έστω, σε βάθος χρόνου) της Τουρκίας είναι ο γεωπολιτικός και στρατιωτικός έλεγχος ολόκληρης της Κύπρου.
  3. Ο τουρκικός στρατός εδάφη τα οποία κατέλαβε διά της βίας, δεν τα εγκατέλειψε ΠΟΤΕ μέσω ειρηνικών συνομιλιών. Είναι τεράστια αυταπάτη αν θεωρούμε ότι η Κύπρος θα είναι ποτέ η εξαίρεση.
  4. Η Τουρκία έχει διδακτορικό στην αθέτηση της υπογραφής της από διεθνείς συμβάσεις της, ακόμη και με μεγάλους “παίκτες” της διεθνούς σκηνής, π.χ. η Ευρωπαϊκή Ένωση.
  5. Από το 1974 μέχρι και σήμερα, η ελληνοκυπριακή πλευρά επί της ουσίας ΔΕΝ έχει κερδίσει ΤΙΠΟΤΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, εν αντιθέσει με το θύτη που έχει κερδίσει σχεδόν τα πάντα (πλην της υπογραφής μας, ακόμη).

Βάζοντας όλα τα πιο πάνω σε μια εξίσωση, το αποτέλεσμα δεν μπορεί να είναι άλλο από σαφές: το Κυπριακό με βάση τα σημερινά/υφιστάμενα δεδομένα μπορεί να επιλυθεί μόνο εάν η Τουρκία διασφαλίσει όλα της τα συμφέροντα (όπως γινόταν με το Σχέδιο Ανάν). Αν είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε εθνικό χαρακίρι, ας το πράξουμε. Κάποιοι πάντως από μας δεν είμαστε.

Και κάτι τελευταίο: κάτω τα χέρια από τον Έλληνα ΥΠΕΞ, Νίκο Κοτζιά. Ο άνθρωπος απλά υπόμνησε τα αυτονόητα και κάποιοι καλοθελητές στη Λευκωσία μόνο που δεν ζήτησαν να τον στήσουμε στο απόσπασμα. Μέχρι και εθνικιστή τον είπαν επειδή είπε απλώς ότι πρέπει να αποχωρήσουν τα τουρκικά στρατεύματα και οι εγγυήσεις! Ο παραλογισμός που έχει καταλάβει ορισμένους ελληνόφωνους οπαδούς του Ερντογάν πραγματικά δεν έχει όρια. Έχετε ήδη ρεζιλευθεί, μην εκτίθεστε περισσότερο..



Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *