Ο ανιστόρητος χλευασμός των εθνικών επετείων

Κάθε 25η του Μάρτη και κάθε 1η του Απρίλη ευδοκιμεί ιδιαίτερα τόσο στην Κύπρο, όσο και στην Ελλάδα, το φρούτο του “χλευαστή”. Ο χλευαστής αυτός, επιχειρεί στοχευμένα να εφεύρει δήθεν ιστορικά τεκμηριωμένες αποσπασματικές περιπτώσεις ή μεμονωμένα συμβάντα που μπορεί όντως να επεσυνέβησαν, με αποκλειστικό στόχο να λοιδορίσει το σύνολο μιας εθνικής επετείου. Προσωπικά μου θυμίζει έντονα τους οπαδούς μιας ομάδας, που ενώ η ομάδα τους κέρδισε με 4-0, αυτοί λένε “ναι αλλά στο 67′ η αλλαγή που κάναμε ήταν λάθος“.

Τα κίνητρα των χλευαστών προφανέστατα ελαύνονται από μία ανηλεή προσπάθεια να μηδενιστεί ισοπεδωτικά οτιδήποτε θετικό έχει να επιδείξει ο Ελληνισμός στη νεότερη ιστορία του. Είναι ένα πράγμα να μελετά κανείς την ιστορία, να γνωρίζει ακόμη και τις πιο μελανές σελίδες της και είναι άλλο να επιχειρείται η πλήρης αποδόμησή της (ή ακόμη και η παραχάραξή της), απλώς και μόνο επειδή αυτό εξυπηρετούν οι πολιτικές βλέψεις ορισμένων.

Ναι σαφώς και η Ελληνική Επανάσταση του 1821 δεν ήταν μια σελίδα στρωμένη με ροδοπέταλα, όπως άλλωστε δεν ήταν και καμία άλλη, ούτε η Γαλλική, ούτε η Οκτωβριανή, ούτε η Αμερικανική. Ναι σαφώς και η (ανύπαρκτη ως κράτος τότε) Ελλάδα είχε ανάγκη από εξωτερική βοήθεια για να μπορέσει να τα βάλει με μια Αυτοκρατορία. Ναι σαφώς και οι Έλληνες κατά τη διάρκεια και μετά την Επανάσταση είχαν, κατά την προσφιλή τους συνήθεια, εμφύλιες διενέξεις μεταξύ τους. Ναι σαφώς και ο ρόλος της Εκκλησίας ήταν αμφιλεγόμενος σε ορισμένες περιπτώσεις, εφόσον διάφοροι Ιεράρχες προτιμούσαν να διατηρούν τα (όποια) προνόμιά τους με το Σουλτάνο, παρά να μπουν σε αντιπαράθεση μ’ αυτόν. Σαφώς και τα γνωρίζουμε, σαφώς και πρέπει να τα μνημονεύουμε με καλόπιστη κριτική διάθεση, κυρίως προς αποφυγή τους στο μέλλον.

Απ’ αυτό όμως, μέχρι του σημείου να χλευάζεται ολόκληρος ο αγώνας και οι θυσίες των ηρώων, αλλά και να επιχειρείται να περάσει το μήνυμα ότι η Επανάσταση δεν ήταν τίποτα παραπάνω από ένα τσούρμο κλέφτες που τους σπονσάραν οι Μεγάλες Δυνάμεις, απέχει πολύ. Είναι κανείς που αμφισβητεί ότι το θεωρητικό υπόβαθρο της Ελληνικής Επανάστασης (Ελευθερία ή Θάνατος) ήταν η συνέχεια της Γαλλικής (Liberté, égalité, fraternité); Ποια πανανθρώπινη αξία που πρέσβευε η Ελληνική Επανάσταση (Ελευθερία, Δημοκρατία, Δικαιοσύνη) μπορεί να λοιδορηθεί; Ποιος νουνεχής δημοκράτης μπορεί να μη νιώσει δέος από έστω την πρόθεση των πάμφτωχων υποταγμένων να τα βάλουν με τον πανίσχυρο κατακτητή;

Ομοίως βέβαια, θα δούμε το προσεχές Σάββατο αντίστοιχα ιστορικές χλευαστικές απόπειρες για το έπος της ΕΟΚΑ. Θα μας πουν οι “πεφωτισμένοι” ότι η ΕΟΚΑ έκανε εγκλήματα, ότι ο αγώνας της δεν δικαιώθηκε, ότι ο Αρχηγός της ήταν αμφιβόλου ηθικής, ότι η Ελλάδα τότε δεν ήταν υπέρ της Ένωσης κλπ κλπ. Τα ξέρουμε, τα μάθαμε απ’ έξω. Απομονωμένα επεισόδια, αμφιλεγόμενης εγκυρότητας, για να πληγεί ο ωραιότερος και σπουδαιότερος αγώνας των Κυπρίων. Κανείς όμως απ’ όλους αυτούς δεν στέκεται με θετική διάθεση στο θεωρητικό σκέλος του Αγώνα της ΕΟΚΑ, που δεν ήταν άλλος από το αναφαίρετο δικαιώμα ενός ολόκληρου λαού για αυτοδιάθεση. Όταν ακόμη και αυτός το αιώνιο σύμβολο αγώνα, Ερνέστο Τσε Γκεβάρα, μιλούσε με κολακευτικά λόγια για τον αντιμπεριαλιστικό αγώνα των Κυπρίων εναντίον του ΝΑΤΟ, με ποιο ακριβώς έγκυρο επιχείρημα μπορεί κανείς να τον αντικρούσει;

Είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον το ότι αυτοί οι χλευαστές των δικών μας εθνικών επετείων, με την πρώτη ευκαιρία θα βγουν ακόμη και στους δρόμους για να διαδηλώσουν υπέρ των λαϊκών εξεγέρσεων των λαών της Κούβας, της Παλαιστίνης, της Συρίας ή του Κουρδιστάν, αλλά όταν εμείς τιμούμε τις δικές μας αντίστοιχες λαϊκές εξεγέρσεις είμαστε εθνικιστές και μισαλλόδοξοι! Σε κάποιες στιγμές, η επιστήμη απλά σηκώνει τα χέρια ψηλά. Λαός όμως χωρίς ιστορική μνήμη είναι λαός χωρίς μέλλον. Και όποιος δεν σέβεται το παρελθόν του, είναι καταδικασμένος να το ξαναζήσει.

Θα πρέπει σε κάποια στιγμή, οι χλευαστές, αν έχουν τα κότσια να σταθούν ενώπιον της Ιστορίας μπροστά στον Κολοκοτρώνη, στον Καραϊσκάκη, στον Αυξεντίου και στον Παλληκαρίδη και να τους πουν κατάμουτρα “δεν κάνατε και τίποτα σπουδαίο, μπορούσαμε να κερδίσουμε την ελευθερία μας και μόνοι μας“. Αλλιώς, αν δεν μπορούν, τότε δεν διαφέρουν σε τίποτα από τις κοινές κατίνες του χωριού που απλά μιλούν για να κουτσομπολέψουν η μια την άλλη. Η επίγνωση της Ιστορίας είναι ένα πράγμα, η εθελούσια παραχάραξή της είναι άλλο..

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *