Αγαπητε Γιωργο…

Αγαπητε Γιωργο…

Κατ’ αρχάς, υποθέτω ότι δεν έχεις ένσταση με την οικειότητα και τον ενικό, σωστά; Άλλωστε, πριν 5 χρόνια τέτοια εποχή ήμασταν μαζί στο ίδιο χαράκωμα. Και θα μπορούσε να ήμασταν και τώρα ξέρεις αν δεν επικρατούσε μια εμμονή, μια υπέρμετρη φιλοδοξία ή όπως αλλιώς θέλεις πες το. Θα φτάσω και στο σήμερα. Πρώτα όμως θέλω να ξεκαθαρίσουμε κάποια πράγματα, έτσι για να μπορούμε να κοιτάμε ο ένας τον άλλο στα μάτια, βάζοντας τα ιστορικά δεδομένα στη σωστή τους βάση.

Πριν από 5 χρόνια λοιπόν, αγαπητέ Γιώργο, αποφάσισες όμορφα κι ωραία κάποια στιγμή να δοκιμάσεις κι εσύ τις δυνάμεις σου σε προεδρική αναμέτρηση, αυτή τη φορά ως πρωταγωνιστής και όχι ως κομπάρσος όπως τις προηγούμενες. Είχες όντως αρκετά ευνοϊκες συνθήκες τότε με το μέρος σου που νομιμοποιούσαν την αισιοδοξία σου για μια καλή πορεία. Το ΔΗΚΟ τότε ήταν διχασμένο, η μισή ηγεσία του αλληθώριζε προς τα δεξιά, η άλλη μισή αναζητούσε εναλλακτική λύση, το ΑΚΕΛ εξερχόταν μιας άθλιας διακυβέρνησης λαβωμένο και χωρίς ιδιαίτερες προοπτικές και η ΕΔΕΚ αμφιταλαντευόταν.

Διορατικός ων, εντόπισες αυτό το κενό που υπήρχε στον ευρύτερο χώρο κέντρου και αριστεράς και έφερες όλους προ τετελεσμένων προβάλλοντας την υποψηφιότητά σου ως τη μοναδική εναλλακτική επιλογή – αντίβαρο προς τη σχεδόν βέβαιη εκλογή Αναστασιάδη. Και ως ένα βαθμό τα κατάφερες. Δεν ξέρω βέβαια αν το θυμάσαι, αγαπητέ Γιώργο, αλλά το μοναδικό Κόμμα το οποίο σε στήριξε και μάλιστα με κόστος στην προσπάθειά σου αυτή ήταν η ΕΔΕΚ.

Κάποιοι εξ ημών, αγαπητέ Γιώργο, είχαμε σηκώσει όλο το βάρος εσωκομματικά για να πείσουμε την τότε ηγεσία, αλλά και τη βάση της ΕΔΕΚ, για την καταλληλότητα της υποψηφιότητάς σου. Πιθανώς να μην το γνωρίζεις, αλλά δεν ήταν καθόλου εύκολο. Η υποψηφιότητά σου και κυρίως ο πρότερος βίος και πολιτεία σου είχαν πολλά τρωτά. Ο κόσμος της ΕΔΕΚ, εν αντιθέσει με άλλους, δεν είναι κόσμος που ό,τι του σερβίρουν θα το δεχτεί αδιαμαρτύρητα. Και χρειάστηκε τότε, αγαπητέ Γιώργο, κάποιοι από μας ακόμη και να τσακωθούμε με συναγωνιστές μας για να τους πείσουμε για σένα. Ως ένα μεγάλο βαθμό, η ΕΔΕΚ είχε ουσιαστικά διχαστεί για χάρη σου. Κι εμείς, στην προσπάθειά μας να μη βρεθούμε για άλλη μια φορά ενώπιον του ολέθριου διλήμματος ΔΗΣΥ ή ΑΚΕΛ, επιμέναμε αφελώς ότι όλα όσα έλεγες και σε όλα όσα δεσμευόσουν θα τηρούνταν ευλαβικά.

Οι εκλογές του 13 ήλθαν, πήρες 25% και απήλθαν. Θυμάσαι προεκλογικά που εισήγαγες τον όρο του “ανακλητού”; Μήπως γνωρίζεις μετεκλογικά ποιος είναι ο πρώτος που τον παραβίασε; Εσύ ο ίδιος αγαπητέ Γιώργο. Να σου φρεσκάρω λίγο τη μνήμη;

Είχες βέβαια κάθε δικαίωμα να προχωρήσεις σε εξαγγελία Κόμματος. Δεν υπήρχε κάτι το παράνομο. Στην πολιτική όμως όπως γνωρίζεις, αγαπητέ Γιώργο, ό,τι είναι νόμιμο δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είναι και ηθικό. Αν θεωρούσες ότι η αγνωμοσύνη και το πέταγμα στον κάλαθο των αχρήστων του μοναδικού σου στηρίγματος στις Προεδρικές εκλογές θα μπορούσαν έτσι απλά να ξεχαστούν, έκανες πολύ μεγάλο λάθος. Προσωπικά, ουδέποτε θεώρησα ότι το Κόμμα που ίδρυσες θα είχε βάθος χρόνου. Κόμματα που ιδρύονται με αποκλειστικό γνώμονα την εξυπηρέτηση της προσωπικής φιλοδοξίας του ηγέτη τους και μόνο συνήθως είναι εκ προομίου καταδικασμένα να διαλυθούν στα εξ ων συνετέθησαν.

Το θέμα είναι ότι πλέον έχεις βρεθεί σε δεινή θέση, δεινότερη απ’ ότι θα μπορούσες ποτέ να φανταστείς. Το ΑΚΕΛ, προς το οποίο φλέρταρες εντόνως τελευταία, δεν φαίνεται να σε έχει στις επιλογές του. Οι 3 σήμερα (σύντομα 4) του ενδιάμεσου χώρου έχουν ήδη συνασπιστεί προς άλλη επιλογή. Τα μισά και πλέον πρωτοκλασάτα στελέχη σου έχουν ήδη παραιτηθεί και πιθανώς να τα ακολουθήσουν και άλλα. Και ουσιαστικά έχεις μείνει σαν την καλαμιά στον κάμπο, πιστεύοντας ακόμα (αλήθεια;) ότι η υποψηφιότητά σου έχει προοπτικές να περάσει στο Β’ γύρο!

Επειδή αυτά δεν τα πιστεύει ούτε καν ένα παιδάκι του Δημοτικού κι επειδή προφανώς, παρά τις άλλες αδυναμίες σου, εκτιμώ ότι δεν έχεις απωλέσει και την οξυδέρκειά σου, τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή για έναν πραγματικό αναστοχασμό: μπορείς να επιμείνεις σε μια αυτοκαταστροφική πορεία, η οποία πιθανότατα θα σε οδηγήσει σε ένα διόλου κολακευτικό αποτέλεσμα, το οποίο στην πολύ καλύτερη περίπτωση θα μπορέσεις να το παζαρέψεις ενδεχομένως για ένα Υπουργείο. Αυτός είναι το όνειρό σου; Από υποψήφιος Πρόεδρος της Δημοκρατίας, απλά Υπουργός π.χ. του Αναστασιάδη;

Κι από την άλλη, μπορείς επενεργώντας σοφά και σκεφτόμενος κάπως πιο μακροπρόθεσμα, να συνασπιστείς μαζί μας, δίνοντας άλλη δυναμική στην επιλογή μας και καθιστώντας τη νικηφόρα. Ποιος θα μπορέσει να σου προσάψει οτιδήποτε ή ποιος δεν θα σου απονείμει τα εύσημα σε μια τέτοια περίπτωση; Και στο τέλος, ποιος θα μπορεί να σου αρνηθεί τον πρωταγωνιστικό ρόλο που θα έχεις διαδραματίσει; Υποτίθεται ότι στόχος όλων μας είναι η απαλλαγή από τις 2 τελευταίες καταστροφικές διακυβερνήσεις. Αν συμφωνείς ακόμη με αυτό το στρατηγικό στόχο, δεν έχεις άλλη επιλογή από το να συμπορευθείς μαζί μας. Σε αντίθετη περίπτωση, αγαπητέ Γιώργο, απλά αυτοκαταστρέφεις τόσο τον εαυτό σου, τόσο το Κόμμα σου, αλλά και τον ίδιο το στόχο..



Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *