Οι δάσκαλοι. Αυτή η τόσο παρεξηγημένη ομάδα εργαζομένων συνανθρώπων μας. Ίσως το μοναδικό επάγγελμα, για το οποίο όλοι οι υπόλοιποι έχουν άποψη πώς πρέπει να ασκείται και το οποίο (δικαίως ή αδίκως) όλοι οι άλλοι θεωρούν ως ίσως το πιο ευνοημένο. Στην ίδια κατηγορία ήμουν κι εγώ κάποτε. Θυμάμαι ως φοιτητής στο Πανεπιστήμιο που βλέπαμε τους δασκάλους συμφοιτητές μας και τους κοροϊδεύαμε που έπρεπε να κουβαλούν μες την αυλή από το ένα μάθημα στο άλλο κουκλοθέατρα και παιδικές κατασκευές. Και λέγαμε “τώρα αυτοί σπουδάζουν ή παίζουν”;

Μέχρι που γνώρισα μία δασκάλα, την ερωτεύτηκα και τελικά την παντρεύτηκα. Και όταν σε κάποια στιγμή διορίστηκε, άρχισα να παίρνω μία γεύση από πρώτο χέρι του τι εστί τελικά δάσκαλος. Έχουμε και λέμε λοιπόν. Κάθε δάσκαλος που σέβεται τον εαυτό του και το επάγγελμά του, είναι ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΟΣ να:

  • Εργάζεται ολόχρονα σε κλιματολογικές συνθήκες τύπου “επιστροφή στη φύση”. Ναι, όσο απίστευτο κι αν σας ακούγεται, τα air-condition (ακόμη και το Σεπτέμβρη, το Μάη ή τον Ιούνη) είναι ανύπαρκτα, ενώ και η θέρμανση το χειμώνα είναι αναλόγως εγκαταστάσεων του σχολείου, οικονομικών δυνατοτήτων για πληρωμή του πετρελαίου και όχι για όλη τη διάρκεια της ημέρας.
  • Πληρώνει από την τσέπη του ένα αξιοσέβαστο ποσό σε γραφική ύλη, μελάνια, εξοπλισμό της αίθουσας κλπ διότι πολύ “φυσιολογικά” τα υφιστάμενα που τους παρέχει το Υπουργείο είναι πενιχρά.
  • Συμπεριφέρεται πάντα με τον ίδιο ευχάριστο και υπομονετικό τρόπο, ανεξαρτήτως των όποιων προσωπικών θεμάτων μπορεί να έχει κάποια μέρα, διότι οι “πελάτες” του είναι μικρά παιδιά.
  • Ανέχεται το κάθε μουρμουρητό του κάθε γονιού για το κάθε σημαντικό ή ασήμαντο θέμα, εφόσον φυσιολογικά ο κάθε γονιός θεωρεί το δικό του παιδί ως αψεγάδιαστο.
  • Προσπαθεί να διδάξει την ίδια ύλη τόσο στους καλούς μαθητές, όσο στους μέτριους και τους αδύνατους, αλλά ταυτόχρονα και στα παιδιά που έχουν άλλες σοβαρές μαθησιακές δυσκολίες, επειδή κάποιοι “σοφοί” πίσω από ένα γραφείο αποφάσισαν ότι ..όλοι οι καλοί χωράνε και δεν χρειάζονται ειδική μεταχείριση.
  • Προσπαθεί να επιβάλει την τάξη σε 20-25 παιδιά, χωρίς να δικαιούται ούτε να τιμωρήσει, ούτε να θυμώσει, ούτε καν να υψώσει τον τόνο της φωνής του, γιατί μετά “τα μωρά πληγώνονται” (εμείς που φάγαμε και κανένα χαστούκι από δασκάλους μας, δεν μας βλέπω και τόσο ..πληγωμένους πάντως).
  • Εν αντιθέσει με τους περισσότερους άλλους εργαζόμενους, περνά ένα πολύ σεβαστό αριθμό ωρών καθημερινά για κατ’ οίκον εργασία, διότι απλούστατα στο σχολείο ελεύθερος χρόνος δεν υπάρχει ούτε για δείγμα.
  • Εν αντιθέσει με τους υπόλοιπους εργαζόμενους, οι δάσκαλοι δεν δικαιούνται να απουσιάσουν όποτε θέλουν. Εν τω μέσω της χρονιάς, είναι σχεδόν απαγορευτικό να ζητήσουν άδεια, εκτός εάν συντρέχει πολύ σοβαρός λόγος. Ομοίως και σε περιπτώσεις ασθενειών.
  • Οι  συνήθεις δε επικρίσεις ως προς το ότι έχουν μεγάλης διάρκειας διακοπές το καλοκαίρι, τα Χριστούγεννα και το Πάσχα είναι επιεικώς αστείες. Οι διακοπές των δασκάλων στην Κύπρο σε σχέση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες είναι ακριβώς στα ίδια επίπεδα ή και ακόμη λιγότερες σε σχέση με ορισμένες.

Με όλη την ειλικρινή μου διάθεση, σας διαβεβαιώ ότι όποιος δεν έχει ζήσει δίπλα σε ένα δάσκαλο ή μια δασκάλα, δεν έχει ιδέα του πόσο δύσκολο και απαιτητικό επάγγελμα είναι, ούτε το πόσο ΤΕΡΑΣΤΙΑ αποθέματα υπομονής και αντοχών απαιτούνται. Το ομολογώ ότι προσωπικά δεν θα μπορούσα ποτέ να ανταπεξέλθω σε μία τάξη με 25 μωρά να θέλει το καθένα να κάνει το δικό του και 50 γονείς έξω να έχουν απαιτήσεις γιατί π.χ. το homework τους είναι πολύ ή γιατί η δασκάλα φώναξε λίγο περισσότερο απ’ ότι (οι ίδιοι έκριναν ότι) έπρεπε !

Το δε μαρτύριο με τα παιδικά γενέθλια, είναι ανεκτίμητο. Κάθε μανούλα που θέλει να πει τον πόνο της βρίσκει ευκαιρία εκεί που είναι και οι υπόλοιπες πονεμένες μανούλες και αρχίζουν όλες μαζί εν χορώ να “στολίζουν” τις δασκάλες για τα ατέλειωτα λάθη που (οι ίδιες ως ειδήμονες θεωρούν ότι) κάνουν. Και την ίδια στιγμή τα “αγγελούδια” τους παραδίπλα παίζοντας μπορεί να βρίζουν ή να κτυπιούνται ή να μη μπορούν να πουν ένα “ευχαριστώ”, “παρακαλώ” κλπ ή να μη ξέρουν να αρθρώσουν μισή λέξη σε σωστά ελληνικά από τη στραβωμάρα που έπαθαν στο Playstation ή στο Wii. Αν έχει την ατυχία μία από τις μάνες να είναι συμπτωματικά και δασκάλα στο ίδιο πάρτι, την έβαψε!

Καλοί και κακοί υπάλληλοι υπάρχουν σε κάθε επάγγελμα. Δεν είναι όλοι οι υπάλληλοι του ιδιωτικού τομέα αστέρια, ούτε όλοι οι δάσκαλοι άχρηστοι που τεμπελιάζουν. Καλό είναι όμως όλοι οι “ειδήμονες” που ισοπεδώνουν με ευκολία τα πάντα, να μπουν για μία μέρα μέσα σε μια τάξη του δημοτικού. Και κατά προτίμηση Α’ τάξη! Και μετά ξαναμιλάμε..

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *