Ο Μίκης του Ελληνισμού (μια αληθινή ιστορία)

Βλέπω διάφορους δήθεν πολιτικούς κουλτουριάρηδες κι εδώ και στην Ελλάδα να λοιδορούν το Μίκη Θεοδωράκη για την παρουσία και ομιλία του στο προχθεσινό συλλαλητήριο για τη Μακεδονία και θυμήθηκα μια πραγματική ιστορία που έζησα πριν από 14 περίπου χρόνια.

Ήταν Απρίλης του 2004, λίγο μετά το Πάσχα. Η κυπριακή κοινωνία βρισκόταν εν βρασμώ και σε κατάσταση σχεδόν εθνικού διχασμού ελέω Σχεδίου Ανάν. Η Νεολαία ΕΔΕΚ, της οποίας ήμουν Γραμματέας Τύπου τότε είχε ήδη λάβει θέση υπέρ του ΟΧΙ, πριν ακόμη κι από το ίδιο το Κίνημα Σοσιαλδημοκρατών ΕΔΕΚ. Είχαμε στήσει περίπτερα σε κεντρικά σημεία σε όλες τις πόλεις της ελεύθερης Κύπρου και μοιράζαμε ενημερωτικά φυλλάδια για το Σχέδιο Ανάν και τις καταστροφικές πρόνοιές του. Ήμασταν η μοναδική πολιτική νεολαία που έκανε κάτι τέτοιο τότε και με πραγματικά πρωτόγνωρο πάθος κι ενθουσιασμό.

Καθ’όλη τη διάρκεια της στελέχωσης των περιπτέρων έπαιζε από τη μικροφωνική μας και σχετική μουσική (κυρίως αντικατοχικά, Νταλάρας, Σαββόπουλος, Μάνος Λοΐζος και φυσικά …Θεοδωράκης). Μία λοιπόν από αυτές τις μέρες περνά ένας προφανώς οπαδός του ΝΑΙ και μου κάνει μια σφοδρή φραστική επίθεση για τη μουσική που παίζαμε! Μου έλεγε “Ξέρεις εσύ ποιος είναι ο Θεοδωράκης; Σαν δεν ντρέπεστε να παίζετε Θεοδωράκη εσείς οι εθνικιστές! Ο Θεοδωράκης πολέμησε για την ειρήνη, όχι για να τον καπηλευέστε εσείς που δεν θέλετε λύση” και άλλα διάφορα γραφικά. Δεν απάντησα στην προκλητική συμπεριφορά του και του είπα απλώς ένα “πήγαινε στο καλό“. Αν του απαντούσα θα γινόταν της κακομοίρας.

Για κακή μου τύχη, ο Μίκης Θεοδωράκης δεν είχε μιλήσει ακόμη. Την αμέσως επόμενη μέρα εντελώς συμπτωματικά ο Μίκης σε δημοσιογραφική διάσκεψη τάχθηκε ξεκάθαρα υπέρ του ΟΧΙ! Οι ίδιοι που κατηγορούν το Θεοδωράκη σήμερα ότι τάσσεται δήθεν με τους φασίστες κλπ επειδή υποστηρίζει τα αυτονόητα είναι οι ίδιοι που μας μιλούσαν τότε για μικρασιατικές καταστροφές και πράσινα άλογα.

Υ.Γ.: Τις επόμενες μέρες τον έψαχνα εκείνον τον κουλτουριάρη τύπο να του πω δυο φωνήεντα, εξαφανίστηκε όμως. Τη φάτσα του τη θυμάμαι ακόμα. Όλο και κάπου θα ξαναβρεθούμε..

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *