Ο Ιβάν, το πιστόλι και η υποκρισία μιας κοινωνίας

Όλοι οι φίλοι μου γνωρίζουν ότι μία (από τις λίγες) μεγάλες αδυναμίες που έχω είναι ότι είμαι παιδιόθεν οπαδός του ΠΑΟΚ. Κυρίως λόγω καταγωγής. Με παππού Κωνσταντινουπολίτη και πατέρα Θεσσαλονικιό, προφανώς ήταν ήδη προδιαγεγραμμένο το οπαδικό μου DNA πριν καν γεννηθώ!

Η προσφορά του Ιβάν Σαββίδη στον ΠΑΟΚ είναι και πολύ μεγάλη και ανεκτίμητη. Πέραν του ότι εξόφλησε όλες τις παλιές αμαρτίες (βλ. χρέη) του ΠΑΟΚ, κατάφερε και τον ανέβασε σε άλλο επίπεδο – καθαρά πρωταγωνιστικό. Δεδομένης κιόλας της πρόθεσής του για κτίσιμο νέας Τούμπας, ο ΠΑΟΚ του Σαββίδη μετεξελίσσεται σταδιακά σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό club, με βλέψεις πολύ ψηλές. Ακόμη, το γεγονός ότι επί των ημερών του αποκαθηλώθηκε η περιβόητη “εγκληματική οργάνωση”, η οποία για τόσα και τόσα χρόνια λυμαινόταν το ελληνικό πρωτάθλημα με πλήρη έλεγχο των πάντων (διαιτητών, παραγόντων, αποφάσεων, ομάδων κλπ), είναι ίσως ο πιο σημαντικός “τίτλος” που ήδη κατέκτησε. Αυτά είναι και δεδομένα και αδιαμφισβήτητα.

Αυτό όμως που έγινε το βράδυ της περασμένης Κυριακής στην Τούμπα, με τον πιστολέρο Ιβάν Σαββίδη να μπαίνει στο γήπεδο, προσωπικά με θύμωσε. Με θύμωσε και με ξενέρωσε. Με θύμωσε ως φίλο του ποδοσφαίρου, ως αγνό φίλαθλο, διότι για μένα τα παιγνίδια πρέπει να παίζονται στα γήπεδα και όχι στα δικαστήρια. Με θύμωσε γιατί παρά το σοβαρό διαιτητικό λάθος, ήθελα να συνεχιστεί το παιγνίδι κι ας μην κέρδιζε η ομάδα μου κι ας έχανε το πρωτάθλημα. Με θύμωσε γιατί αυτό που γίνεται στην Ελλάδα (και στην Κύπρο, δυστυχώς) με του ψίλου πήδημα να θέλουμε να μπούμε μέσα και να τα κάψουμε όλα, δεν έχει ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ με τον αθλητισμό και το ποδόσφαιρο, εν αντιθέσει με ό,τι συμβαίνει στον υπόλοιπο πολιτισμένο κόσμο.

Με ξενέρωσε όμως και ως απλό ΠΑΟΚτζή. Με ξενέρωσε πολύ η εικόνα να βλέπω τον Πρόεδρο της ομάδας μου να μπαίνει μέσα στο γήπεδο και να καλεί τους παίκτες μας να αποχωρήσουν. Όχι ρε Ιβάν, ο ΠΑΟΚ δεν σηκώνεται να φύγει από τη μάχη επειδή απλά δεν του άρεσε ένα σφύριγμα. Ο ΠΑΟΚ παίζει μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο κι ας χάσει. Σαμπώς θα ήταν η πρώτη ή η τελευταία φορά που χάσαμε παιγνίδια ή ακόμη και τίτλους από λάθος διαιτητικές αποφάσεις; Εσύ μπορεί τώρα να μπήκες στο πετσί του τι εστί ΠΑΟΚ, εμείς όμως έχει δεκαετίες ολόκληρες. Κι αν εσύ, η κεφαλή δεν μπορεί να αντέξει ένα διαιτητικό λάθος, τι μήνυμα δίνεις στον κόσμο; Μπάτε σκύλοι αλέστε;

Από κει και πέρα όμως, να μου επιτραπεί να πω ότι αυτό που επακολούθησε τον αγώνα είναι ένα πελώριο ΜΝΗΜΕΙΟ ΥΠΕΡΒΟΛΗΣ και ΥΠΟΚΡΙΣΙΑΣ. Και είναι άλλη μία τρανή απόδειξη ότι στις μέρες μας μία μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας ασχολείται με την εικόνα και όχι με την ουσία. Κατ’ αρχάς, μόνο ένας εντελώς αδαής ή ένας οπαδικά τυφλός θα πίστευε ότι ο Ιβάν μπήκε σκόπιμα με το πιστόλι (για το οποίο έχει άδεια) στο γήπεδο με σκοπό …να το χρησιμοποιήσει! Προφανέστατα το είχε στη θήκη του και πάνω στη φούρια του απλά ξέχασε να το βγάλει. Κακώς βέβαια. Το παραδέχτηκε άλλωστε με μια –σπάνια για τα ελληνικά δεδομένα– δημόσια συγγνώμη και ο ίδιος.

Εκείνη όμως η εικόνα είναι που άλλαξε όλη τη συζήτηση. Αν ο ίδιος άνθρωπος είχε μπει στο ίδιο γήπεδο, έκανε και έλεγε τα ίδια ακριβώς πράγματα στους ίδιους ανθρώπους ΧΩΡΙΣ το πιστόλι, δεν θα ασχολείτο ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΠΟΛΥΤΩΣ!

Στη σύγχρονη ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου, ας πούμε των τελευταίων 20 ετών, το “αμάρτημα” του Σαββίδη μπροστά στα πραγματικά εγκλήματα άλλων είναι πταίσμα. Είναι σαν να συγκρίνεις έναν που έκλεψε μία σοκολάτα από το περίπτερο με έναν κατά συρροή δολοφόνο! Η βασική διαφορά είναι ότι το “αμάρτημα” του Σαββίδη το είδαμε, των άλλων όχι. Την εισβολή στο γήπεδο με το πιστόλι στη μέση την κατέγραψαν οι κάμερες, τα αίσχη των άλλων όχι.

Οι καταγγελίες για ξυλοδαρμό παικτών αντιπάλων, οι καταγγελίες για επιθέσεις σε δημοσιογράφους, οι μαφιόζικες επιθέσεις σε παίκτες, οι επιστολές με σφαίρες και οι εμπρησμοί σπιτιών σε προέδρους της ΚΕΔ και της ΕΠΟ, τα ακηδεμόνευτα ναρκόπλοια, τα πακιστανικά τηλέφωνα, οι ασήκωτες δικογραφίες εναντίον επιφανών στελεχών του ποδοσφαίρου όλα αυτά και πολλά άλλα ΔΕΝ είναι εγκλήματα του Ιβάν Σαββίδη, αλλά άλλων – και ο νοών νοείτο. Αυτά, αγαπητή κοινωνία που διαρρηγνύεις τα ιμάτιά σου για το “αμάρτημα” του (Ρωσοπόντιου, όπως αρέσκεσαι να αποκαλείς τελευταία) Ιβάν, είτε εθελοτυφλείς και δεν τα βλέπεις είτε απλά υποκρίνεσαι.

Οι όψιμοι τιμητές της καθαρότητας του ελληνικού ποδοσφαίρου, οι γραβατωμένοι, κυριλέ χουλιγκάνοι που καίνε στην πυρά έναν άνθρωπο κατ΄εντολήν των αφεντικών τους, όταν επί σειρά ετών έκλειναν τα μάτια σε παρόμοιες ή και σαφώς χειρότερες συμπεριφορές, είναι μάλλον οι τελευταίοι που δικαιούνται να επικρίνουν.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *