Το σχολείο, η ανατροφή των παιδιών και η ευκολία μας

Είμαστε μια κοινωνία που “αμολά” τα παιδιά της στις Φιλιππινέζες, στις γιαγιάδες, στις λέσχες, στα νηπιαγωγεία, στις baby-sitters ή όπου αλλού χρειάζεται για να …έχουμε την ησυχία μας και να ξεκουραστούμε (δεν αναφέρομαι φυσικά για τις ώρες που οι γονείς εργάζονται). Την ίδια στιγμή όμως, μόλις κάποιος απ’ αυτούς κάνει μισό λάθος ή αβλεψία, είμαστε έτοιμοι να τον στείλουμε στο εκτελεστικό απόσπασμα, να τον απολύσουμε, να τον καταγγείλουμε κλπ ασχέτως αν κάλυπτε δικό μας κενό.

Δεν αντέχουμε λίγες ώρες με τα δικά μας παιδιά (γιατί παίζουν, ζητούν, μιλούν, τρέχουν, τσακώνονται κλπ), κλαίμε μόλις κλείσουν τα σχολεία τον Ιούνη και πανηγυρίζουμε μόλις ξανανοίξουν το Σεπτέμβρη. Την ίδια στιγμή όμως έχουμε την ΑΠΑΙΤΗΣΗ η δασκάλα ή ο δάσκαλός του παιδιού μας (που έχει άλλους 25 να επιβλέψει) να μιλά κάθε μέρα όλη μέρα στον κανακάρη μας με “το σεις και με το σας“, να μην του θυμώνει ακόμη κι αν κάνει την πιο χοντρή μαλακία, να μην τον ταλαιπωρεί με κατ’ οίκον εργασία, να του δίνει πρωταγωνιστικό ρόλο στις σχολικές γιορτές (άσχετα αν είναι καλός ή όχι) και γενικώς να είναι μες την τρελή χαρά καθημερινά και ολόχρονα.

Κάπου μπλέξαμε τα μπούτια μας νομίζω. Είμαστε πολύ ανοιχτοχέρηδες στο να κρίνουμε και να επικρίνουμε τους πάντες, αλλά τρομερά φειδωλοί στο να κρίνουμε τους εαυτούς μας. Θεωρούμε ότι τα παιδιά μας, από τη στιγμή που γεννιούνται είναι de facto τα καλύτερα του κόσμου απλώς και μόνο επειδή τα κάναμε εμείς, ακόμη και αν η δική μας συμβολή στην ανατροφή τους είναι από ελάχιστη έως μηδαμινή. Δεν πάει έτσι.

Καμία δασκάλα, καμία οικιακή βοηθός, καμία γιαγιά και καμία νταντά δεν μπορεί να αντικαταστήσει το ρόλο του γονέα, όσο καλές προθέσεις κι αν έχει ή όσο καλά προσόντα κι αν διαθέτει. Η νοοτροπία του “πληρώνω, άρα δικαιούμαι να παίρνω…” που ισχύει σε όλες τις εκφάνσεις της νεοκυπριακής κουλτούρας, δεν μπορεί να έχει εφαρμογή και στην ανατροφή των παιδιών μας. Υπάρχουν και πράγματα που ΔΕΝ αγοράζονται. Επειδή πληρώνω το νηπιαγωγείο, το σταθμό, τη λέσχη, τη βοηθό, τη baby-sitter κλπ δεν σημαίνει ότι όταν τελειώσω τη δουλειά μου (βλ. το χόμπι μου ή τη ξεκούρασή μου) θα έχει το παιδί μου έτοιμο, συγυρισμένο, διαβασμένο, καθαρό, με καλούς τρόπους και σωστή συμπεριφορά. Τα παιδιά δεν είναι αυτοκίνητα που τα πηγαίνουμε στο μηχανικό για σέρβις και μετά πάμε και τα παίρνουμε έτοιμα και καθαρά!

Όλη αυτή η συζήτηση που έχει αναπτυχθεί τις τελευταίες μέρες με τις αντιδράσεις και τις συμπεριφορές γονέων (οργανωμένων και μη) εις βάρος των εκπαιδευτικών, θεωρώ ότι δεν είναι άσχετα με τα όσα αναφέρω πιο πάνω. Δυστυχώς, τα τελευταία χρόνια, είτε λόγω των υπερβολικών απαιτήσεων που έχει ο σύγχρονος τρόπος ζωής, είτε λόγω μιας κακής κουλτούρας αδιαφορίας, είτε λόγω λανθασμένης ιεράρχησης προτεραιοτήτων, ο μέσος Κύπριος μπορεί να είναι άριστος επαγγελματίας, να διαθέτει σωρεία ακαδημαϊκών τίτλων, να έχει αμέτρητα χόμπι, να ταξιδεύει σε ολοένα και πιο σικ προορισμούς κλπ κλπ, αλλά ΞΕΧΝΑ ότι πρέπει ΝΑ ΕΙΝΑΙ και ΓΟΝΙΟΣ!

Όταν τελικά ανακαλύπτει κάποια στιγμή ότι το παιδί του ε μάλλον δεν είναι και ο Αϊνστάιν της τάξης, ότι έδειρε κάποιο συμμαθητή του, ότι μιλά στους μεγαλύτερούς του σαν νταλικέρης ή ότι έμεινε στην ίδια τάξη, έρχεται και αντιδρά και τα βάζει με λάθος άτομα. Με τον πρώτο όμως που θα έπρεπε να τα βάζει (δηλ. τον εαυτό του), ούτε λόγος! Πάντα μας φταίνε οι άλλοι, εμείς είμαστε μονίμως αλάνθαστοι ή και αδικημένοι. Μας φταίει η δασκάλα, ο καθηγητής, το σύστημα, η οικονομία, τα ΜΜΕ, οι εργοδότες, οι εξωγήινοι, το σύμπαν, κάποιος τρίτος τέλοσπαντων, αλλά ποτέ η δική μας αδιαφορία, τεμπελιά ή ευκολία.

Τα πάντα στη ζωή μας είναι θέμα προτεραιοτήτων. Στη δική μου αντίληψη, τα παιδιά μας πάντα θα (πρέπει να) είναι η κορυφή στην πυραμίδα, όχι ο πάτος. Αλλιώς, ας μην τα κάνουμε ευθύς εξαρχής. Δεν είναι υποχρεωτικό, ξέρετε. Προφανώς κάθε παιδί αξίζει να έχει γονείς, δεν αξίζουν όλοι όμως οι γονείς να έχουν παιδιά. Από τη στιγμή επομένως που αποφασίζουμε ενσυνείδητα να γίνουμε γονείς, οφείλουμε αν μη τι άλλο να αναλογιστούμε κατά πόσον είμαστε σε θέση να εφαρμόσουμε αυτό που λέει η φωτογραφία του άρθρου: “Το να είσαι γονιός σημαίνει να αγαπάς τα παιδιά σου περισσότερο απ’ ότι τον ίδιο σου τον εαυτό“..

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *