Στις 28 θα είμαι κι εγώ εκεί!

Εκπαιδευτικός δεν είμαι. Δεν θεωρώ όμως ότι το θέμα αφορά μόνο στους 13,000 συμπολίτες μας εκπαιδευτικούς. Μας αφορά όλους, σαν πολίτες, σαν εργαζόμενους, σαν γονείς, σαν μέλη μιας κοινωνίας που (θέλω να πιστεύω ότι) διατηρεί ακόμη κάποια ελάχιστα ίχνη αρχών και αξιοπρέπειας. Στις 28 του μήνα, οι εκπαιδευτικοί δεν πρέπει και δεν θα είναι μόνοι στο Προεδρικό. Οφείλει ο κάθε δημοκρατικός, ευσυνείδητος πολίτης να τους συμπαρασταθεί με την παρουσία του.

Η έννοια της κοινωνικής αλληλεγγύης δυστυχώς με την πάροδο του χρόνου τείνει να εξαλειφθεί. Η κυπριακή κοινωνία ανέδειξε για άλλη μια φορά, μέσα από την κρίση στην Παιδεία, την αναλγησία της. Οι λογικές του “εψόφησεν ο γάρος μου, να ψοφήσει τζι ο γάρος του γείτονα” είναι διάχυτες παντού. Αγαπητέ μου συνάδελφε μη εκπαιδευτικέ που λες με τεράστια ευκολία “καλά να τους κάμουν, καλά την έχουν οι δάσκαλοι” κλπ, τι ακριβώς θα κερδίσεις εσύ αν τους στερήσουν κάποιες ώρες για τα εξωδιδακτικά τους καθήκοντα; Ποια εγγύηση έχεις ότι αύριο που θα τελειώσουν με τους εκπαιδευτικούς, δεν θα επεκταθούν και σε άλλους επαγγελματικούς κλάδους;

Εκπαιδευτικός επαναλαμβάνω δεν είμαι. Το 2011 δεν ήμουν ούτε συγγενής (ούτε καν γνωστός) των θυμάτων της τραγωδίας στο Μαρί. Δεν έλειψα όμως από σχεδόν καμία εκδήλωση των Αγανακτισμένων τότε στο Προεδρικό. Το 2013 δεν είχαν κουρευθεί οι καταθέσεις μου (αφού πολύ απλά δεν είχα!) με την απόφαση του Eurogroup. Κι όμως πάλι ήμουν εκεί μια Καθαρά Δευτέρα έξω από τη Βουλή. Στη συνέχεια, όταν η λαίλαπα της Κρίσης σάρωνε τα πάντα, προσωπικά δεν απολύθηκα, ούτε κινδύνευα να μπω στην ανεργία. Κι όμως, όποτε διοργανώθηκε κάποια εκδήλωση διαμαρτυρίας για τα μέτρα λιτότητας (στο Υπ. Οικονομικών, στο Σπίτι της Ευρώπης κ.α.) πάλι ήμουν εκεί.

Γιατί τα λέω όλα αυτά; Όχι για να μου πείτε μπράβο προφανώς. Αλλά για να καταδείξω ότι ο κόσμος μας θα ήταν πολύ καλύτερος αν κάθε φορά που προέκυπτε μία μεγάλη αδικία, γινόμασταν όλη η κοινωνία μια γροθιά. Γιορτή δική σου, παραμονή δική μου, αγαπητέ μου συμπολίτη. Τώρα είναι η σειρά των εκπαιδευτικών. Αύριο θα είναι των νοσηλευτών, των καθαριστών, των οικοδόμων, των δημοσιογράφων ή κάποιων άλλων.

Στις 28 επιβάλλεται να είμαστε εκεί, πρώτα και κύρια για να δώσουμε ένα ηχηρό μήνυμα προς την αυθαιρεσία της εξουσίας. Εν έτει 2018 σε ένα ευρωπαϊκό κράτος είναι ανήκουστο και απαράδεκτο μία Κυβέρνηση να λαμβάνει ετσιθελικές αποφάσεις για δικούς της εργαζόμενους, χωρίς καν να διαβουλευθεί μαζί τους! Και είναι ακόμη χειρότερο διά στόματος Κυβερνητικού Εκπροσώπου να τους απειλεί για να μην προβούν σε απεργιακά μέτρα.

Ανεξαρτήτως των πολιτικών πιστεύω του καθενός μας, η αντίθεσή μας ως πολίτες σε τέτοιες συμπεριφορές αυταρχικής πρακτικής του “αποφασίζομεν και διατάσσομεν” πρέπει να είναι καθολική και οριζόντια. Είναι πραγματικά άξιοι συγχαρητηρίων οι εκπαιδευτικοί που πολιτικά προέρχονται από τις τάξεις της κυβερνώσας παράταξης (για τους άλλους που προέρχονται από το χώρο της αντιπολίτευσης είναι πολύ πιο εύκολο να εκφράσουν τη διαφωνία τους).

Στις 28 του μήνα, είτε είναι κανείς εκπαιδευτικός είτε όχι, είτε είναι δεξιός είτε όχι, είτε επηρεάζεται από την όλη κατάσταση (βλ. γονείς) είτε όχι, οφείλει να είναι εκεί. Το πείραμα με τους εκπαιδευτικούς αν “πετύχει”, θα δοκιμαστεί αύριο και σε άλλους. Δεν πρέπει να περάσει και δεν θα περάσει!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *