Γενικός Εισαγγελέας, Γενικός Ελεγκτής, Γενικώς Κατώτεροι

Ο Κώστας Κληρίδης κι ο Οδυσσέας Μιχαηλίδης είναι ασφαλώς 2 προσωπικότητες οι οποίες κατέχουν δεσπόζουσα θέση στην κυπριακή Πολιτεία και οι οποίες, καλώς ή κακώς, για ένα σημαντικό χρονικό διάστημα απολάμβαναν της εμπιστοσύνης μεγάλου μέρους της κοινωνίας. Λίγο το γεγονός ότι δεν προέρχονται από στενά κομματικό περιβάλλον, λίγο ο μανδύας του άσπιλου κι αμόλυντου που αμφότεροι ενδύθηκαν, λίγο η συμβολή τους στη διαλεύκανση ορισμένων σκανδάλων με εμπλεκόμενα πολιτικά πρόσωπα, λίγο οι κατά καιρούς συγκρούσεις τους με άτομα της κομματικής ζωής, τους έδωσαν δικαίως ή αδίκως τον τίτλο των περίπου “αδιάφθορων”.

Δεν είναι λίγες οι φορές που άλλωστε κι ο ίδιος ο γράφων είχε στηρίξει ειδικά το Γενικό Ελεγκτή, αλλά και το Γενικό Εισαγγελέα σε περιπτώσεις που έκρινα ότι είχαν δίκιο. Ενδεικτικά μόνο παραθέτω το Ο ΘΟΚ, ο Οδυσσέας και ο Πολίτης, το Εσύ από ποιο μέρος της Kıbrıs είσαι; και το Ο Κύπριος ψηφοφόρος και το Σύνδρομο της Στοκχόλμης.

Το να δημιουργήσεις ένα καλό όνομα γύρω από τον εαυτό σου και τον τίτλο που κατέχεις είναι σχετικά εύκολο. Το να φροντίσεις όμως να μην καβαλήσεις το καλάμι και να θεωρήσεις τον εαυτό σου ως τον τέλειο, τον αλάνθαστο, αυτόν που ο λόγος του είναι θέσφατο, τον Θεό, απαιτεί 3 βασικά συστατικά: σύνεση, σοβαρότητα και κυρίως ταπεινοφροσύνη. Δυστυχώς και είναι με πραγματικά μεγάλη μου θλίψη που το διαπιστώνω, αμφότεροι ο Γενικός Εισαγγελέας κι ο Γενικός Ελεγκτής, δείχνουν να έχουν απολέσει τα τελευταία αυτά συστατικά.

Ο μεν Οδυσσέας Μιχαηλίδης με την πραγματικά ανεξήγητη εμμονή (έως και ψύχωση) που έχει πάθει με τους εκπαιδευτικούς τελευταία, έχει κυριολεκτικά ρίξει σε υπερβολικά χαμηλό το επίπεδο τόσο της δημόσιας συζήτησης, όσο δυστυχώς και του θεσμού που υπηρετεί. Δεν μπορεί ένας Ανεξάρτητος Αξιωματούχος της εμβέλειας και του κύρους του Γενικού Ελεγκτή να πέφτει στην παγίδα της δημόσιας αντιπαράθεσης (και μάλιστα στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης) με τον τελευταίο εκπαιδευτικό, λες και πρόκειται για απλή κουβέντα στο καφενείο μεταξύ 2 συγχωριανών! Δεν μπορεί ένας θεσμός όπως ο Γενικός Ελεγκτής να συμβάλλει στην πλήρη απαξίωση του λειτουργήματος του εκπαιδευτικού με εκφράσεις του τύπου “είναι πολύ το λίπος”. Είναι ένα πράγμα να υποδεικνύεις με (έγκυρα) στοιχεία κάποια λάθη, αδυναμίες, παραλείψεις της δημόσιας διοίκησης και είναι άλλο να εμμένεις να περάσει το δικό σου με το έτσι-θέλω. Αν ο κ. Μιχαηλίδης επιθυμεί να εφαρμόσει εκπαιδευτική πολιτική, ας αποταθεί στον ΠτΔ να τον διορίσει Υπουργό Παιδείας. Ή ας κατεβεί στις επόμενες εκλογές και αν εκλεγεί ο ίδιος ΠτΔ ας εφαρμόσει όποια πολιτική επιθυμεί.

Ο δε Κώστας Κληρίδης, πέραν των όποιων λαθών ή παραλείψεων της Νομικής Υπηρεσίας της οποίας προΐσταται, θα περίμενε κανείς μία πολύ πιο ώριμη κι ευπρεπή συμπεριφορά όταν το όνομά του εμπλέκεται σε μία υπόθεση. Η από κάθε άποψη άστοχη παρέμβασή του προχθές με την περιγραφή για “εμετό μετά που διάβασε το δημόσιευμα του Πολίτη”, στη δική μου αντίληψη καταδεικνύει 2 πολύ σοβαρά θέματα: πρώτον, πλήρη έλλειψη σεβασμού προς τον Τύπο (ο οποίος στο κάτω-κάτω απλά δημοσίευσε μια είδηση, δεν τη δημιούργησε) και δεύτερον, έντονα στοιχεία έπαρσης κι αλαζονείας. Θα μπορούσε κάλλιστα ο κ. Γενικός Εισαγγελέας αν ήθελε να κινηθεί νομικά εναντίον της εφημερίδας αν ένιωθε ότι τον εξέθετε ή να κάνει ένα ευγενικό σχόλιο του στυλ “Δεν επιθυμώ να μπω σε λεπτομέρειες εφόσον υπάρχει νομική διαδικασία σε εξέλιξη” ή ακόμη και να μη σχολιάσει τίποτα! Το να βγαίνεις στο ραδιόφωνο επί σκοπού να μιλήσεις με τέτοιο προσβλητικό τρόπο για ένα δημοσίευμα και μετά μάλιστα να κλείσεις και το τηλέφωνο στους αποσβολωμένους δημοσιογράφους του Active λες και είσαι ο οπαδός της μιας ομάδας που βγήκε στο ράδιο για να κοροϊδέψεις τους οπαδούς της άλλης, δεν περιποιεί τιμή ούτε στον άνθρωπο, ούτε στο θεσμό.

Με τα πιο πάνω, αποδεικνύεται ότι ακόμη και δημόσια πρόσωπα που μπορεί να απολαμβάνουν σε κάποια στιγμή όλη την εμπιστοσύνη του κόσμου, θα πρέπει να φροντίζουν να τη διαχειρίζονται με ιδιαίτερη σωφροσύνη. Δυστυχώς, το τελευταίο διάστημα αμφότεροι οι δύο Γενικοί θεωρώ ότι έχουν φανεί κατώτεροι των περιστάσεων. Όταν κατέχεις δημόσιο αξίωμα, καλώς ή κακώς, οι όποιες προσωπικές σου συμπάθειες, αντιπάθειες, εμμονές κλπ πρέπει να παραμερίζονται, έτσι ώστε να υπηρετείται το γενικό και όχι το ειδικό συμφέρον. Σε διαφορετική περίπτωση είτε πρέπει να παραιτείσαι, είτε να παύεσαι.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *