Μεγάλο το ρίσκο της αυτόνομης καθόδου στις Ευρωεκλογές για την ΕΔΕΚ

Ομιλία στην Κεντρική Επιτροπή του Κ.Σ. ΕΔΕΚ – 21/10/2019 – Δημοσιογραφική Εστία, Λευκωσία

Συναγωνιστές,

Η πολιτική δεν είναι η τέχνη του εφικτού, αλλά της ισορροπίας ανάμεσα στο δυσάρεστο και το καταστροφικό, είχε πει κάποτε ο Τζον Κέννεντυ. Και για ένα σωρό λόγους που ίσως δεν είναι της παρούσης, θεωρώ ότι βρισκόμαστε σήμερα ενώπιον αυτού ακριβώς του διλήμματος. Οι επικείμενες Ευρωεκλογές του ερχόμενου Μαΐου είναι προφανώς οι κρισιμότερες στην ιστορία της ΕΔΕΚ, εφόσον από το αποτέλεσμά τους θα κριθούν πολλά σε σχέση με την παραπέρα πορεία μας.

Για να μπορεί να γίνει μια παραγωγική συζήτηση σήμερα, εκτιμώ ότι πρέπει πρώτα να τεθούν κάποιοι κοινοί στόχοι σε σχέση με τις συγκεκριμένες εκλογές, στους οποίους να συμφωνούμε όλοι:

  1. Ότι θέλουμε το Κόμμα να έχει μια θετική παρουσία.
  2. Ότι θέλουμε να εκλέξουμε Ευρωβουλευτή και
  3. Ότι δεν θα θέλαμε επουδενί να δούμε η μία θέση να καταλήγει στο ΕΛΑΜ.

Θεωρώντας δεδομένα τα πιο πάνω, θεωρώ ότι πρέπει να προσεγγίσουμε τις εκλογές με όσο το δυνατόν πιο ρεαλιστικό τρόπο, αξιολογώντας την υφιστάμενη κατάσταση όχι με βάση το που ήμασταν το 2014, ούτε που με το που θα θέλαμε να είμαστε, αλλά κυρίως με το που πραγματικά στεκόμαστε. Ως εκ τούτου, προσωπικά έχω καταλήξει στα εξής δεδομένα:

  • Με βάση τα αποτελέσματα των πιο πρόσφατων βουλευτικών εκλογών, η ΕΔΕΚ έλαβε 6,1%, η Συμμαχία Πολιτών 6%, η Αλληλεγγύη 5,2%, και οι Οικολόγοι 4,8%. Με βάση επίσης ορισμένες δημοσκοπήσεις που είδαν το φως της επικαιρότητας τελευταία, το ποσοστό το δικό μας κατά πάσα πιθανότητα είναι χαμηλότερο, οι Οικολόγοι και το ΕΛΑΜ είναι ελαφρώς ψηλότερα από μας, ενώ Αλληλεγγύη και Συμμαχία παρουσιάζουν πτώση.
  • Την ίδια στιγμή, το ΕΛΑΜ στις Βουλευτικές του 2011 έλαβε 1,1%, το 2016 πήρε 3,7% και παρουσία στη Βουλή για πρώτη φορά, ενώ τον περασμένο Γενάρη στις Προεδρικές εκλογές ο κ. Χρίστου ήρθε 4ος με 5,6%. Επιπλέον, σε όλες σχεδόν τις δημοσκοπήσεις που έλαβαν χώρα το τελευταίο 6μηνο είναι το μόνο κόμμα που παρουσιάζει σταθερά ανοδική τάση.
  • Η πτώση στα ποσοστά μας βέβαια δεν είναι φαινόμενο αποκλειστικά των τελευταίων 2-3 ετών. Είχε ξεκινήσει από τις προηγούμενες Ευρωεκλογές, όπου πήραμε 7,5% μαζί με τους Οικολόγους και οριακά καταφέραμε να εκλέξουμε Ευρωβουλευτή.
  • Όπως εύκολα γίνεται αντιληπτό, για πρώτη ίσως φορά στην ιστορία μας, δεν υπάρχει κανένας εκλογολόγος που να μπορεί να πει μετά βεβαιότητας ότι η ΕΔΕΚ σήμερα είναι το 4ο κόμμα. Συνεπώς, δεν υπάρχει απολύτως καμία εγγύηση ότι τυχόν αυτόνομη κάθοδος εξασφαλίζει και θέση στο Ευρωκοινοβούλιο.

Για λόγους που προσωπικά αδυνατώ να κατανοήσω, γίνεται τον τελευταίο καιρό μία προσπάθεια δαιμονοποίησης τυχόν συνεργασίας με τα υπόλοιπα κόμματα του Ενδιάμεσου Χώρου. Θέλω να θυμίσω ότι με τους Οικολόγους και την Αλληλεγγύη πέρσι τέτοια εποχή ήμασταν μαζί στο ίδιο χαράκωμα, στηρίζαμε τον ίδιο υποψήφιο, είχαμε από κοινού ετοιμάσει Πρόγραμμα Διακυβέρνησης και οργώναμε την Κύπρο για να μας στηρίξει. Θέλω να θυμίσω ότι με την Αλληλεγγύη και τους Οικολόγους (και το ΔΗΚΟ) είχαμε εκδώσει και Κοινή Διακήρυξη πριν από 6 μόλις μήνες, η οποία Διακήρυξη εγκρίθηκε μάλιστα και από την Κεντρική Επιτροπή του Κόμματος στις 28/03/2018. Θέλω επίσης να θυμίσω ότι με την Αλληλεγγύη και τους Οικολόγους (και το ΔΗΚΟ) διοργανώσαμε πριν 3 μήνες και κοινή αντικατοχική εκδήλωση. Όπως κοινή αντικατοχική με την παρουσία και της Συμμαχίας διοργανώσαμε το 2016, κατά την οποία επίσης εγκρίθηκε Κοινή Διακήρυξη για το Κυπριακό.

Καλά, τι μεσολάβησε μέσα σε 6 μήνες και πλέον τους θεωρούμε ως περίπου αυτοί να είναι οι μεγαλύτεροι εχθροί του Κόμματος και όχι ο διπολισμός; Πώς μπορεί να πείσουμε τους πολίτες ότι η μέχρι προχθές συνεργασία μας με αυτά τα κόμματα δεν ήταν ευκαιριακή, ενώ ο αυριανός «καυγάς» μας δεν θα είναι για τις καρέκλες;

Αλλά ακόμη και αν υπερπηδηθούν οι όποιες πολιτικές δυσκολίες, παραμένει ένα μείζον ερώτημα που δεν ξέρω ποιος και αν μπορεί να το απαντήσει: πώς θα ξεπεράσουμε σε ποσοστό το συνδυασμό αυτών των 3 κομμάτων που κατά 99% θα συνεργαστούν ακόμη και χωρίς εμάς;

Τα πράγματα είναι σχετικά απλά. Ας βάλουμε στη ζυγαριά τα υπέρ και τα κατά της αυτόνομης καθόδου, μαζί με τα υπέρ και τα κατά της συνεργασίας και να δούμε ανάλογα τι μας συμφέρει:

Αυτόνομη Κάθοδος
Η αυτόνομη κάθοδος έχει ως βασικότερό της πλεονέκτημα ότι οι αποφάσεις μας θα είναι αποκλειστικά δικές και δεν θα χρειαστεί να λογοδοτήσουμε σε κανένα. Εμείς θα καθορίσουμε το ψηφοδέλτιο, εμείς τους υποψηφίους, εμείς το πρόγραμμα, εμείς την εκστρατεία, εμείς τα πάντα χωρίς να δώσουμε λογαριασμό σε κανένα. Κι αν είμαστε νικητές, δική μας θα αποκλειστικά είναι και όλη η επιτυχία. Αυτό είναι το θετικό. Έχει ένα πολύ μεγάλο αρνητικό όμως. Εμπεριέχει πολύ μεγάλο ρίσκο και κατά πάσα πιθανότητα, το αποτέλεσμα δεν θα είναι θετικό. Αν το αποτέλεσμα είναι θετικό, καλώς. Αν όμως όχι; Πώς θα μπορέσουμε να διαχειριστούμε μία 3η συνεχόμενη εκλογική αποτυχία; Τι θα συμβεί αν μας περάσουν και οι του Ενδιάμεσου και το ΕΛΑΜ; Μπορεί να ακούγεται κάπως απομακρυσμένο ως σενάριο, είναι όμως;

Συνεργασία με ΕΧ
Η συνεργασία με τα κόμματα του Ενδιάμεσου Χώρου σαφώς δεν είναι ένας δρόμος στρωμένος με ροδοπέταλα. Θα πρέπει να γίνει συνδιαμόρφωση του προγράμματος, δεν θα επιλέξουμε όλους τους υποψηφίους και θα πρέπει να συνεργαστούμε με άτομα ή χώρους που πιθανώς να μη μας συνδέουν οι καλύτερες αναμνήσεις. Υπάρχουν όμως και τα θετικά:

  1. Ο πιθανός συνδυασμός των 4 κομμάτων εκλέγει Ευρωβουλευτή ασυζητητί. Αν γίνει καλή και σοβαρή δουλειά από όλους τους συνεργαζόμενους, μπορεί να είναι ακόμη και 3η δύναμη.
  2. Αν δουλέψουμε (ως ΕΔΕΚ) σωστά και μακριά από τυχόν εσωστρεφείς αντιπαραθέσεις και δεδομένου ότι είμαστε η μεγαλύτερη συνιστώσα, ο Ευρωβουλευτής που θα εκλέξει ο συνδυασμός θα είναι δικός μας. Και όπως όλοι ξέρουμε, ο 1ος είναι 1ος. Ο 2ος είναι τελευταίος.
  3. Η ΕΔΕΚ θα αναδειχθεί ως η ισχυρή και συνενωτική δύναμη του Ενδιάμεσου Χώρου, επιβεβαιώνοντας ότι όταν το απαιτούν οι συνθήκες μπορεί να θέσει σε 2η μοίρα το δικό της συμφέρον για το καλό του τόπου και ότι όλα όσα λέγαμε κατά τις κοινές διακηρύξεις με τα υπόλοιπα κόμματα δεν ήταν λόγια του αέρα.

Κλείνω όπως ξεκίνησα, υπενθυμίζοντάς σας το ρητό του Κέννεντι: Η πολιτική δεν είναι η τέχνη του εφικτού, αλλά της ισορροπίας ανάμεσα στο δυσάρεστο και το καταστροφικό. Δυστυχώς, η ΕΔΕΚ του σήμερα δεν είναι στην ίδια θέση με αυτήν της ΕΔΕΚ πριν 5 χρόνια. Αυτό έχει ως συνεπακόλουθο να μπαίνουμε σε αυτή την εκλογική μάχη, όχι από θέση ισχύος όπως παλιότερα. Συνεκτιμώντας όλα τα δεδομένα που έχουμε ενώπιόν μας σήμερα, η επιλογή της αυτόνομης καθόδου εμπεριέχει τόσο μεγάλο ρίσκο που μπορεί να αποδειχθεί τελικά καταστροφική. Μπορεί να μην είναι η πιο ευχάριστη ή ιδανική επιλογή η συνεργασία με τα άλλα κόμματα. Μπορεί να μας αποστερεί κάπως το αίσθημα της εδεκίτικης υπερηφάνειας. Μας δίνει όμως διέξοδο. Και ναι, να βάλουμε κι εμείς τους όρους μας και τις κόκκινες γραμμές μας. Να πούμε πχ ότι δεν δεχόμαστε μισή θητεία. Να πούμε ότι αυτός που θα εκλεγεί δεσμεύεται από το κοινό πρόγραμμμα. Να κάνουμε όμως την προσπάθεια, η οποία με νούσιμες και μετρημένες κινήσεις μπορεί στο τέλος να μας βγάλει νικητές.

Σας ευχαριστώ.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *