Το Κόμμα σας τζιαι τα μμάθκια σας!

Όταν ο τέως Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Δημήτρης Χριστόφιας, είχε χρησιμοποιήσει τη συγκεκριμένη ατάκα επί των ημερών του, όλοι έσπευσαν να τον επικρίνουν. Και δικαίως, θα μπορούσε να πει κανείς, εφόσον θεωρητικά υπάρχουν πολύ πιο σημαντικές αξίες για έναν πολίτη από το οποιοδήποτε κόμμα. Ανέκαθεν στην Κύπρο, το ΑΚΕΛ και τα Μέλη/Στελέχη του δέχονταν την επίκριση των υπολοίπων επειδή έβαζαν υπεράνω όλων το Κόμμα τους, επειδή επιδείκνυαν έναν πρωτοφανή κομματικό πατριωτισμό κι επειδή εν πάση περιπτώσει η σχέση τους με το Κόμμα τους φαινόταν να έχει πιο άρρηκτους δεσμούς.

Το ερώτημα που εγείρεται στο δικό μου μυαλό, βλέποντας κάπως πιο αποστασιοποιημένα πλέον τα πράγματα, είναι το εξής: νομιμοποιούνται οι οπαδοί των άλλων κομμάτων να ειρωνεύονται και να χλευάζουν τους οπαδούς του ΑΚΕΛ για τον κομματικό πατριωτισμό τους; Πόσο διαφέρουν άραγε οι δικές τους πρακτικές ή η δική τους εσωκομματική λειτουργία που να δικαιολογεί το χλευασμό για “Το Κόμμα σας τζιαι τα μμάθκια σας“; Μήπως ο τυφλός κομματικός πατριωτισμός δεν έχει αποκλειστικά κόκκινο χρώμα, αλλά βγαίνει και σε άλλες αποχρώσεις; Γιατί θεωρείται δηλαδή πιο “κομματόσκυλο” ο ακελικός, απ’ ότι ο συναγερμικός, ο δηκοϊκός ή ο εδεκίτης;

Θα έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον να μας υποδείξει κάποιος έστω μία περίπτωση που ο Ηγέτης ενός παραδοσιακού κόμματος έφερε ενώπιον των συλλογικών οργάνων του μία πρόταση και αυτή να …καταψηφίστηκε! Προσωπικά αδυνατώ να θυμηθώ. Και διερωτάσαι: καλά, τι στο καλό; Είναι τυχαίο; Είναι πάντα αλάνθαστοι αυτοί οι Ηγέτες; Ούτε το ένα, ούτε το άλλο!

Δεν είναι λίγα τα παραδείγματα που αποφάσεις κομματικών ηγεσιών προσέκρουαν στην πραγματική βούληση των μελών τους. Και όμως, κατά ένα “μαγικό” τρόπο, με τον Α ή Β τρόπο οι ηγεσίες κατορθώνουν και πετυχαίνουν το στόχο τους αβρόχοις ποσί. Τι να πρωτοθυμηθούμε;

Και τα 4 πιο πάνω παραδείγματα, από 4 διαφορετικά Κόμματα, τι καταδεικνύουν;

  1. Όλες οι αποφάσεις φαινομενικά λήφθηκαν με απόλυτη δημοκρατικότητα.
  2. Όλες οι αποφάσεις είχαν πολύ ισχυρή πλειοψηφία, δεν ήταν οριακές.
  3. Σε όλες τις αποφάσεις, προφανώς αυτοί που τις έλαβαν πειθάρχησαν στη βούληση του εκάστοτε ηγέτη τους.

Πώς κατορθώνουν επομένως οι ηγέτες των κομμάτων πάντα να “κάνουν το δικό τους” ανεμπόδιστα; Η απάντηση για μένα είναι σχετικά απλή. Οι Ηγέτες πράττουν κατά το δοκούν, επιβάλλοντας πάντα αυτό που θέλουν. Πολιτικοί είναι άλλωστε, φιλοδοξίες έχουν, για να επιτύχουν την παραπέρα ανέλιξή τους πρέπει να επιβληθούν πρωτίστως στα εσωκομματικά τους. Το θέμα δεν είναι οι διάφορες μηχανορραφίες που σκαρφίζονται οι κομματικές ηγεσίες. Το θέμα είναι γιατί τις αποδέχονται οι υπόλοιποι;

Εκτιμώ ότι τη μεγαλύτερη ζημιά στην πολιτική ζωή του τόπου δεν την διαπράττουν όσοι πολιτικοί δρουν απερίσκεπτα ή συμφεροντολογικά, αλλά όσοι έχουν τη δυνατότητα να αντιδράσουν και επιλέγουν απλά να σιωπούν. Σε κάθε κόμμα πάντα θα υπάρχουν εκείνα τα στελέχη που διαφωνούν με την Α ή τη Β απόφαση της ηγεσίας τους. Ελάχιστα όμως είναι εκείνα που θα βρουν το ανάστημα να εκφράσουν τη διαφωνία τους στα συλλογικά όργανα, πόσο μάλλον δημόσια.

Μία ομάδα που αυτοχρίζεται ως η περίπου “ομάδα περιφρούρησης”, αναλαμβάνει το ρόλο του δήθεν προστάτη του (εκάστοτε) Ηγέτη και επί της ουσίας δεν κάνει τίποτα άλλο από το να κατσαδιάζει όποιον τολμήσει να αμφισβητήσει μία απόφαση ή να επικρίνει κάποια ενέργεια. Στη δική μου αντίληψη, η εσωκομματική δημοκρατία προνοεί πρωτίστως σεβασμό στην αντίθετη άποψη, όσο μειοψηφική κι αν είναι. Δεν νοείται με το που υποδεικνύει κάποιος μία αρνητική κατάσταση, αμέσως να του αποδίδονται αλλότρια κίνητρα.

Δυστυχώς, η διαφωνία με μία θέση του Κόμματος, στις πλείστες περιπτώσεις ισοδυναμεί από τον κομματικό περίγυρο ως περίπου λιποταξία ή εσχάτη προδοσία. Δεν νοείται αμφισβήτηση της αυθεντίας του Ηγέτη χωρίς συνέπειες. Κι αυτό το γνωρίζουν πολύ καλά όσοι κατέχουν κομματικά αξιώματα. Επικρατεί μία νοσηρή νοοτροπία που εμμέσως πλην σαφώς λέει ότι όποιος εγείρει κάποιο ζήτημα που θέτει υπό αμφισβήτηση τη σοφία του ενός (ή των 2-3 πέριξ του), καλό θα είναι να ξεχάσει την οποιαδήποτε περαιτέρω ανέλιξη. Ως εκ τούτου, τι επιλογές έχει; Είτε να βάλει υποχρεωτικά νερό στο κρασί του, είτε να σιωπά.

Σ’ αυτό ακριβώς ποντάρουν οι κομματικές ηγεσίες: στη σιωπή των αμνών. Όταν γνωρίζουν εκ των προτέρων πώς ό,τι κι αν εισηγηθούν, όποια θέση και να προτείνουν, στο τέλος θα γίνει αποδεκτή, για ποιο λόγο να μην κάνουν του κεφαλιού τους; Πόσο διαφορετικά θα σκέφτονταν και θα δρούσαν οι κομματικές ηγεσίες αν γνώριζαν ότι για να περάσει η άποψή τους θα πρέπει πρώτα να πείσουν τα ίδια τα στελέχη τους κι ότι αν δεν το πετύχουν θα συναντήσουν δυναμική αντίδραση;

Δεν είναι τυχαίο που κόσμος βαθιά πολιτικοποιημένος αποστασιοποιείται ολοένα και περισσότερο από την πολιτική και τα κόμματα, εφόσον ουσιαστικά αυτοί που πετυγχαίνουν να ανελιχθούν στο τέλος της ημέρας (πλην ορισμένων μεμονωμένων εξαιρέσεων) είναι όσοι είτε εξελίσσονται σε yes-men, είτε σε αυλοκόλακες. Αν κάποιος δεν έχει τη ροπή προς κάποια από τις δύο “τάσεις”, αργά ή γρήγορα, θα απογοητευθεί και θα αποχωρήσει. Είναι πραγματικά θλιβερό, όχι το να διαφωνείς με μία πολιτική θέση και να την εκφράζεις, αλλά να διαφωνείς και να σιωπάς στη λογική του “κρύψε να περάσουμε“. Όσοι φίλοι λοιπόν είτε ενσυνείδητα, είτε ακούσια συντηρείτε αυτή τη λογική, απλά συμβάλλετε στο να έχουμε τις ίδιες πολιτικές και τους ίδιους καρεκλοκένταυρους. Γιατί όπως άλλωστε είπε και ο Αϊνστάιν “Ο ορισμός της παράνοιας είναι να κάνεις το ίδιο πράγμα ξανά και ξανά, περιμένοντας διαφορετικά αποτελέσματα“.

 

 

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *