Δεν αρκεί η απλή φραστική καταδίκη του ΕΛΑΜ

Δεν είναι η πρώτη φορά που το αδελφό κόμμα της υπόδικης Χρυσής Αυγής, το ΕΛΑΜ, προβαίνει σε ακραίες ενέργειες με έντονα ρατσιστικό χαρακτήρα. Το περιστατικό με τα “δωρεάν μπουφάν σε άπορα Ελληνόπουλα” στο Α’ Δημοτικό Σχολείο Γεροσκήπου, ήρθε απλά να μας υπενθυμίσει το πραγματικό προσωπείο του συγκεκριμένου κόμματος, το οποίο δεν διαφέρει σε τίποτα από τα υπόλοιπα ακροδεξιά, φασιστικά κόμματα που δυστυχώς ανθίζουν σήμερα και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Το να επιχειρείς να κάνεις επιλεκτική δωρεάν διανομή ειδών πρώτης ανάγκης και μάλιστα σε παιδιά, αναλόγως εθνικής καταγωγής, επιβεβαιώνει ότι δεν είσαι τίποτε άλλο παρά εξευτελιστικά μικρόψυχος και τιποτένιος. Επιπρόσθετα δε, το να επιχειρείς να κάνεις την ρατσιστική παρέμβασή σου χρησιμοποιώντας ψέματα και δόλιο τρόπο για να ξεγελάσεις τους αρμοδίους (Σύνδεσμο Γονέων, Διεύθυνση Σχολείου), καταδεικνύει ότι όχι μόνο δεν έχεις τα κότσια, αλλά ότι κατά βάθος ξέρεις εκ των προτέρων ότι αυτό που πας να κάνεις είναι εντελώς άθλιο.

Ακόμη γελοιοδέστερες δε ήταν οι δικαιολογίες που προβλήθηκαν από την ηγεσία του ΕΛΑΜ, μετά που ακολούθησε ο ορυμαγδός αντιδράσεων. Ο Χρίστος Χρίστου δήλωσε συγκεκριμένα στο ΡΙΚ ότι «Το μόνο που πράξαμε ήταν να ρωτήσουμε ποιες είναι οι ανάγκες», σημειώνοντας ότι «το ΕΛΑΜ απλώς προμήθευσε το σχολείο με δώδεκα μπουφάν». Το “μόνο σε ελληνόπουλα” προφανώς το έκανε γαργάρα!

Εν πάση περιπτώσει, όσο και να το ψάχνει κανείς το συγκεκριμένο θέμα με τα μπουφάν, άκρη δεν πρόκειται να βγάλει, ούτε λογική θα εντοπίσει. Το θέμα είναι ότι το ΕΛΑΜ εδώ, όπως και η Χρυσή Αυγή στην Ελλάδα, η Λεπέν στη Γαλλία, ο Σαλβίνι στην Ιταλία, το FPO στην Αυστρία, το AfD στη Γερμανία και ένα σωρό άλλα ακροδεξιά κόμματα στην Ευρώπη, δεν κερδίζουν μόνο εκλογικό έδαφος. Κερδίζουν απήχηση. Ο ρόλος τους στα εθνικά κοινοβούλια, αλλά και στο Ευρωκοινοβούλιο, έχει αναβαθμισθεί και όχι σπάνια συμμετέχουν πια ενεργά και σε κυβερνήσεις συνεργασίας.

Η σημερινή ακροδεξιά της Ευρώπης εμφανίζεται με πιο μοντέρνο προσωπείο και κερδίζει ολοένα και μεγαλύτερο έδαφος κυρίως στα μη προνομιούχα στρώματα, τα οποία, στην καλύτερη περίπτωση, βλέπουν το βιοτικό τους επίπεδο να υποβαθμίζεται. Ο φτηνός κι ανέξοδος λαϊκισμός τους σε κοινωνίες όπου η πλειοψηφία των πολιτών γυρνά την πλάτη στα παραδοσιακά κόμματα (κυρίως λόγω απογοήτευσης από φαινόμενα διαφθοράς), βρίσκει δυστυχώς ώτα ακουώντων.

Ο πεινασμένος, ο φτωχοποιημένος, ο εξαθλιωμένος που βλέπει την ίδια στιγμή τους μεν πολιτικούς να αθετούν τη μία προεκλογική δέσμευση μετά την άλλη, να εμπλέκονται σε ολοένα και περισσότερα σκάνδαλα ή να ζουν με χρυσά κουτάλια, φυσιολογικά είτε θα περάσει στην πλήρη απαξίωση, είτε θα στρέψει το βλέμμα σ’ αυτόν που θα του χαϊδέψει τ’ αυτιά. Και τι καλύτερος τρόπος να χαϊδέψεις τ’ αυτιά του πεινασμένου, από το να του διεγείρεις τα εθνικά αντανακλαστικά με συνθήματα τύπου “πρώτα οι Έλληνες“, “πάνω απ’ όλα οι Έλληνες” κοκ. Η ιστορία επαναλαμβάνεται. Κι ο Χίτλερ κάπως έτσι ξεκίνησε με τα “Deutschland über alles” (Η Γερμανία υπεράνω όλων).

Τα εύκολα συνθήματα που στόχο έχουν συσπείρωση υπό τη σκέπη του “έθνους”, το οποίο δέχεται “χτυπήματα” από “ξένα κέντρα” και “αλλόδοξους”, είναι ο κοινός παρονομαστής όλων των ακροδεξιών κομμάτων. Το θέμα είναι οι δημοκρατικές δυνάμεις πώς αντιδρούν σε όλο αυτό; Αρκεί η απλή φραστική καταδίκη τους; Ακόμη και η σύγκρουση με την ακροδεξιά, είναι ικανή να την απομονώσει ή έστω να την περιορίσει; Προσωπικά, διατηρώ τις αμφιβολίες μου. Σε κάθε ασθένεια, αν δεν εντοπίσεις τις βαθύτερες αιτίες που την έχουν δημιουργήσει και να προσπαθήσεις να τις εξαλείψεις, το να επιμένεις να την αντιμετωπίσεις επιδερμικά δεν οδηγεί πουθενά – αντιθέτως μπορεί τελικά η ασθένεια να θεριέψει και να εξαπλωθεί. Δεν αντιμετωπίζεται ο καρκίνος με panadol.

Η λύση, στη δική μου αντίληψη, είναι μία και μοναδική:

Ενόσω το πολιτικό σύστημα επιμένει σε πολιτικές αυστηρής λιτότητας, ενόσω κυριαρχεί η ατιμωρησία, η αδιαφάνεια, η μη ικανοποίηση του αισθήματος πραγματικής απονομής δικαιοσύνης, ενόσω η ίδια η Ευρώπη δεν υπηρετεί τις αρχές πάνω στις οποίες οικοδομήθηκε, αλλά μόνο τα προνόμια και την ισχύ του Βερολίνου ή τη γραφειοκρατία των Βρυξελλών, ενόσω με απλά λόγια ο μέσος ευρωπαίος πολίτης συνεχίζει να ζει σε καθεστώς ανασφάλειας, ανησυχίας και φόβου, ο κίνδυνος νέων εθνικιστικών συγκρούσεων θα αυξάνει διαρκώς.

Αντιθέτως, όταν επικρατήσει εκ νέου η πραγματική ανάπτυξη της οικονομίας, η ευημερία και η πρόοδος, το ακροδεξιό συνονθύλευμα θα διαλυθεί εις τα εξ ων συνετέθη. Συνεπώς, τα κόμματα και οι πολιτικοί που με στόμφο (ορθώς) καταδικάζουν ακραίες συμπεριφορές τύπου ΕΛΑΜ, καλό θα ήταν την ίδια στιγμή να δουν και τι πολιτικές υπηρετούν, έτσι ώστε να μην δίνουν δικαιώματα ύπαρξης στην ακροδεξιά. Καλή μεν η καταδίκη του φαινομένου, καλύτερη δε η εξάλειψη των αιτίων του.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *