Χριστούγεννα με τη γιαγιά

Η κυρία στη φωτογραφία είναι η μόνη από τους παππούδες/γιαγιάδες μου που ζει ακόμη, αν και αγγίζει ήδη τα 92. Η γιαγιά μου η Σταματία λοιπόν, γεννήθηκε στη Σύμη, ένα γραφικό νησί της Δωδεκανήσου, το 1926 (όπως κι ο ΠΑΟΚ!). Στην τρυφερή εφηβική ηλικία της υποχρεώνεται να εγκαταλείψει τη γενέτειρά της, λόγω του βομβαρδισμού των Δωδεκανήσων από τους Ναζί.

Μπαίνει σε μία βάρκα με τη μάνα της και τις αδερφές της προς άγνωστο προορισμό, όπως ακριβώς οι πρόσφυγες από τη Συρία σήμερα. Ο καπετάνιος πατέρας και τα αγόρια αδέλφια της είχαν ήδη φύγει νωρίτερα. Μετά πολλών βασάνων, περιπλανήσεων σε Λίβανο, Αίγυπτο κ.α. η οικογένεια καταφέρνει να ξανασμίξει λίγα χρόνια αργότερα στην Κύπρο και συγκεκριμένα στο Βαρώσι.

Η γιαγιά γνωρίζει αργότερα τον παππού μου και αποκτούν δύο παιδιά, τη μητέρα μου και την αδελφή της. Με πολλές θυσίες και κόπους καταφέρνουν σιγά σιγά να αποκτήσουν το δικό τους σπιτικό στην Αμμόχωστο. Δεν τα χάρηκαν για πολύ όμως, αφού τους βρήκε το μαύρο καλοκαίρι του ’74.

Η γιαγιά για 2η φορά στη ζωή της αναγκάζεται να εγκαταλείψει σπίτι, όνειρα κι ελπίδες. Για 2η φορά πρόσφυγας, καταλήγει στη Λεμεσό, όπου ζει και βασιλεύει μέχρι σήμερα. Κάθε Χριστούγεννα (ή άλλες οικογενειακές συνάξεις) συνηθίζει να μου διηγείται αποσπάσματα από την πολυτάραχη ζωή της, η οποία κάλλιστα θα μπορούσε να γίνει ταινία στο Χόλιγουντ!

Σήμερα συγκράτησα 2 πολύ δυνατά αποσπάσματα:

  • Το πρώτο ήταν που μου είπε ότι πρέπει πάντα να έχει στο γεύμα/δείπνο τουλάχιστον μια φέτα ψωμί, ακόμη κι αν δεν ταιριάζει με το φαγητό. Κι ο λόγος είναι διότι θυμάται πόσο πολύ της έλειψε όταν ήταν παιδί, τότε που η μικρή της αδερφή ξυπνούσε τη νύχτα, ζητούσε από τη μάνα τους μια μπουκιά ψωμί και η μάνα δεν είχε να της δώσει!
  • Και το δεύτερο ήταν που μου είπε ότι το αρχικό “φλερτ” με τον παππού γινόταν φυσικά ..δι’ αλληλογραφίας! “Το μόνο πράγμα γιε μου που μετάνιωσα που δεν πήρα μαζί μου από το Βαρώσι ήταν εκείνα τα γράμματα του παππού σου. Ήταν τόσο καλογραμμένα και τόσο όμορφα που άξιζαν όσο μια περιουσία”!

Αυτή είναι η γιαγιά μου η Σταματία, η οποία απέκτησε 2 παιδιά, 5 εγγόνια και 10 δισέγγονα και με την οποία το να κάθεσαι και ν’ ακούς διηγήσεις είναι θησαυρός ανεκτίμητος. Ακόμη κι αν κάποιες ιστορίες από ένα παππού ή μια γιαγιά τις ακούς για 2η ή 3η φορά, το να βλέπεις ότι το απολαμβάνει τόσο που σε κάποιες φάσεις ψιλοδακρύζει, εμένα πάντως με συγκινεί. Σ’ αγαπώ γιαγιά μου και να ζήσεις αλλά 92 Χριστούγεννα να μας τα λες..!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *