40 χρόνια έφηβος, κοντά μισόν αιώνα..

Αισίως πατήσαμε λοιπόν τα δεύτερα “-άντα” μας. Δεν μεγαλώνουμε πλέον, ωριμάζουμε. Και γινόμαστε, ας πούμε σοφότεροι. Στα 20 σου έχεις τρέλα, στα 30 έχεις όνειρα, στα 40 έχεις ρεαλιστική εικόνα της πραγματικότητας. Δεν ξέρω για τους άλλους σαραντάρηδες, προσωπικά αισθάνομαι ότι βλέπω με διαφορετικό φακό τα πράγματα, τους ανθρώπους, τη ζωή μου γενικότερα. Άρχισα να εκτιμώ πολύ περισσότερο έννοιες για τις οποίες παλιότερα ίσως δεν έδινα και τόση σημασία, όπως ο χρόνος.

Άρχισα να δίνω την πρέπουσα αξία στα άτομα που την αξίζουν και να προσπερνώ αδιάφορα όσα μ’ ενοχλούν. Έμαθα επίσης να αποχωρώ αξιοπρεπώς απ’ εκεί που δεν με θέλουν και να μη στριμώχνομαι με το ζόρι. Το “σ΄όποιον αρέσουμε” και το “ό,τι δεν λύνεται, κόβεται” έγιναν τ’ αγαπημένα μου αποφθέγματα. Δεν διαθέτω ούτε το χρόνο, ούτε την υπομονή να προσπαθώ να πείσω άλλους είτε για το ποιος είμαι, είτε για τα πιστεύω μου. Αν με αποδέχεσαι ως έχω καλώς, αν όχι καλή καρδιά και τα λέμε..

Στα 40 μου, μπορώ ανεπιφύλακτα να ισχυριστώ ότι έχω όλα όσα θα μπορούσε να ζητήσει ένας άντρας για να θεωρεί τον εαυτό του ευτυχισμένο:

  • Την υγεία μου,
  • Μία καλή δουλειά,
  • Ένα όμορφο σπίτι,
  • Λίγους και καλούς φίλους,
  • Έναν αξιαγάπητο σκύλο,
  • Τρία θαυμάσια αγόρια,
  • Και μία μοναδική σύζυγο.
  • Α ναι, και ούτε ίχνος άσπρης τρίχας ακόμη (λίγο το χεις;)!

Τι άλλο θα μπορούσε να ζητήσει κανείς; Ένα μόνο: να πάρει (επιτέλους) ο ΠΑΟΚ πρωτάθλημα! Το τελευταίο το πήρε όταν ήμουν 6 χρονών, άρα δεν το λες και πολύ νωπή ανάμνηση. Κατά τ’ άλλα, με την άλλη αγάπη, την ΑΝΟΡΘΩΣΗ, έχω ζήσει πολλές και τεράστιες επιτυχίες, που δικαιούται ακόμη λίγη περίοδο ξηρασίας (1-2 χρόνια το πολύ όμως, έτσι κ. Παντελή μου;).

Πέραν της πλάκας, οι μόνες μου έγνοιες μου πλέον είναι να είμαστε καλά στην υγεία μας και φυσικά το μέλλον για τους 3 Σωματοφύλακες μου που βλέπετε στη φωτογραφία πιο πάνω. Και κάτι ακόμα: να παραμείνω τόσο ερωτευμένος με τη Μαρία μου, όσο σήμερα. Τα ήδη 15 χρόνια έγγαμου βίου να γίνουν 115. Δεν ξέρω αν θα τα κατάφερνα ποτέ να φτάσω ως εδώ χωρίς αυτήν.

Όλα τα υπόλοιπα είναι απλώς σκοτούρες της μιας μέρας, άντε δύο. Μη χαλιόμαστε άδικα για μαλακίες ρε παιδιά. Την ουσία να κοιτάμε. Η ζωή είναι πολύ μικρή για να είναι θλιβερή, σήμερα είμαστε αύριο δεν είμαστε. Κι όπως λέει κι ο Βασίλης..

Άντε να λύσουμε, να ξεκινήσουμε
και τους βαρέθηκα δεν τους μπορώ,
Να ξενυχτήσουμε και να μεθύσουμε,
να τους ξεχάσουμε όλους εδώ..!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *