Όλα λύθηκαν στην Παιδεία, η Κάρτα Εισόδου έμεινε!

Είναι πραγματικά να απορεί κανείς πώς καταφέρνει αυτή η Κυβέρνηση να στοχεύει ακριβώς στη ρίζα του προβλήματος και να κτυπά διάνα! Για το καυτό θέμα της ασφάλειας στους σχολικούς χώρους, το οποίο αναδείχθηκε σε μείζον μετά τη γνωστή απαγωγή των δύο 11χρονων παιδιών τον περασμένο Σεπτέμβριο, το αρμόδιο Υπουργείο της Παιδείας αποφάσισε 4 ολόκληρους μήνες μετά ότι η λύση ονομάζεται κάρτα εισόδου/εξόδου.

Η σχετική εγκύκλιος του Διευθυντή Δημοτικής Εκπαίδευσης, η οποία δημοσιεύθηκε προχθές, περιλαμβάνει ένα σωρό διαδικαστικού/τυπολατρικού χαρακτήρα λεπτομέρειες, αποφεύγοντας όμως να αγγίξει την ουσία: πώς θα λύσει η περιβόητη κάρτα το πρόβλημα της ανεξέλεγκτης εισόδου/εξόδου ατόμων εντός των σχολικών χώρων; Και τι ουσιαστικό προσθέτει στο σύστημα πέραν της υφιστάμενης διαδικασίας που ήδη ακολουθείται στα σχολεία (υπογραφή παραλαβής παιδιού από κηδεμόνα);

Το ότι ο καθένας που εισέρχεται σε ένα σχολείο θα κουβαλά μαζί του μία κάρτα (αμφιβόλου ποιότητας και την οποία μπορεί να αντιγράψει πανεύκολα ένας επίδοξος εγκληματίας) η οποία ΙΣΩΣ του ζητηθεί κάποια στιγμή, είναι τόσο αποτελεσματικό μέτρο όσο το να ζητάς ευγενικά από παιδιά να κάτσουν φρόνιμα και να μην παίζουν σε έναν παιδότοπο!

Αν δεν καθοριστούν συγκεκριμένες είσοδοι / έξοδοι σε κάθε σχολείο, αν δεν τοποθετηθούν περιφράξεις, αν δεν υπάρχει συγκεκριμένος έλεγχος κατά την είσοδο με φύλακα, με θυροτηλέφωνο ή/και με ηλεκτρονικό σύστημα (όπως πχ στα γήπεδα), το να ζητάς αγαπητέ κ. Υπουργέ από τους γονείς και τα παιδιά να κουβαλούν απλώς ένα πλαστικοποιημένο χαρτάκι ισοδυναμεί με μία απλή τρύπα στο νερό, καθαρά επικοινωνιακού τύπου. Κατά το κυπριακότερον, αυτά είναι μιλλοσφοντζίσματα!

Για άλλη μια φορά, αυτή η Κυβέρνηση και αυτός ο Υπουργός “συλλαμβάνονται” να δρουν για ένα τόσο σοβαρό θέμα εντελώς ερασιτεχνικά, απλώς και μόνο για να δώσουν στην κοινή γνώμη την εντύπωση ότι ..κάτι κάνουν. Δεν υπάρχει καμία ένδειξη ως προς την εγκυρότητα και κυρίως τη χρησιμότητα της κάρτας, ενώ παράλληλα γίνεται εντελώς αχρείαστη επιφόρτιση με νέα καθήκοντα στις Γραμματείες των Σχολείων, στους Διευθυντές και στους Υπεύθυνους Τμημάτων (ένα θεσμό που τον απαξίωσε πολύ έντονα ο ίδιος ο κ. Χαμπιαούρης μόλις το περασμένο καλοκαίρι), αλλά και πρόσθετο κόστος. Άστε που προφανώς για άλλη μια φορά το συγκεκριμένο μέτρο έγινε και πάλι χωρίς να προηγηθεί διάλογος με τη συντεχνία των εκπαιδευτικών που θα κληθούν να το εφαρμόσουν, με αποτέλεσμα να υπάρξει αντίδραση και να μπούμε σε νέο κύκλο αντιπαραθέσεων.

Τα ερωτήματα είναι εκεί και είναι δεδομένα: πώς θα εμποδίσει η κάρτα έναν επίδοξο εγκληματία να εισέλθει σ’ ένα σχολείο; Ποιος θα τον υποχρεώσει να περάσει πρώτα από τη Γραμματεία; Πόσο δύσκολο είναι να αντιγραφεί ένα πλαστικοποιημένο χαρτάκι; Και παράλληλα, πώς θα απαγορευθεί η είσοδος σε έναν γονέα που απλά “ξέχασε ή έχασε την κάρτα του”; Για άλλη μια φορά, προχειρότητες κι ερασιτεχνισμοί, με μοναδικό κριτήριο το επικοινωνιακό όφελος.

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *