Χαστούκι στην απειθαρχία πότε θα δώσουμε;

Να ξεκαθαρίσουμε πρώτα κάτι: ακόμη και όλα τα δίκια του κόσμου να είχε με το μέρος του ο συγκεκριμένος καθηγητής, από τη στιγμή που άσκησε (έστω ήπια) βία σε μαθήτρια, αυτομάτως τα έχασε όλα. Ναι, συμφωνώ να διενεργηθεί έρευνα και ναι να υποστεί όλες τις δέουσες κυρώσεις που προνοεί η νομοθεσία. Η άσκηση βίας, ειδικά από ενήλικα σε ανήλικα, είναι ενέργεια απαράδεκτη και καταδικαστέα. Τελεία και παύλα!

Δεν θα σχολιάσω το πώς “έτυχε” το συγκεκριμένο περιστατικό να βιντεοσκοπηθεί και αν ήταν ή όχι προμελετημένο. Ούτε θα σχολιάσω το γιατί να επιτρέπεται μαθητές να κουβαλούν κινητά σην τάξη, ούτε καν τα “αντίποινα” που κάποιοι “αγανακτισμένοι” μαθητές επιχείρησαν να κάνουν σήμερα. Εμμένω στη θέση ότι ο καθηγητής από τη στιγμή που σήκωσε το χέρι, αυτομάτως έχασε τον αγώνα, όσα ελαφρυντικά κι αν επικαλεστεί.

Καλώς ή κακώς, η εποχή που ο καθηγητής ή ο δάσκαλος επιβαλλόταν στους μαθητές διά της ράβδου έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί. Δυστυχώς όμως, ενώ θα ανέμενε κανείς ότι η πρόοδος και η εξέλιξη της κοινωνίας που συνέτεινε στην εξάλειψη της βίας από τους εκπαιδευτικούς στους εκπαιδευόμενους, θα οδηγούσε και σε πιο υγιείς σχέσεις ανάμεσα στα 2 μέρη στο σχολικό περιβάλλον, το αποτέλεσμα δείχνει ότι πλέον έχουμε φτάσει στο άλλο άκρο!

Ενώ σε παλιότερες δεκαετίες επικρατούσε η θεωρία ότι “το ξύλο βγήκε απ’ τον παράδεισο” και στην τάξη ο εκπαιδευτικός ασκούσε απόλυτο έλεγχο με κάποια δόση τρομοκρατίας, σήμερα ισχύει το ακριβώς ανάποδο! Δηλαδή, ο εκπαιδευτικός δεν ασκεί ουσιαστικά καμία εξουσία στους μαθητές του και δεν έχει σχεδόν κανένα τρόπο να τους επιβληθεί ή να επιβάλει την τάξη/πειθαρχία στην αίθουσα που διδάσκει, αφού του έχουν ευνουχίσει σχεδόν όλες τις δυνατές ποινές/τιμωρίες.

Εξεγειρόμαστε (και σωστά) που ένας καθηγητής σήκωσε το χέρι του σε μια μαθήτρια, την ίδια στιγμή όμως στρουθοκαμηλίζουμε προκλητικά ζητώντας από κάποιους ανθρώπους να γίνονται κυριολεκτικά και μεταφορικά θηριοδαμαστές, να υπομένουν προσβολές, κάκιστες συμπεριφορές, προπηλακισμούς ακόμη και απειλές (από μαθητές και γονείς), χωρίς κανένα δίκτυ προστασίας.

Λένε διάφοροι στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης αμπελοφιλοσοφίες του στυλ “ο εκπαιδευτικός πρέπει να είναι ήρεμος, να δείχνει αγάπη στα παιδιά, να μη χάνει τη ψυχραιμία του, να βρει άλλες μεθόδους να τα συνετήσει” κλπ. Τι μας λες; Ξέρεις κι άλλα τέτοια χαριτωμένα; Πώς και δεν τα σκέφτηκαν οι εκπαιδευτικοί τόσο καιρό ρε παιδί μου; Είναι πολύ ωραία να ασκούμε κριτική από το πληκτρολόγιο και ειδικά όταν ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΙΔΕΑ τι σημαίνει να είσαι εκπαιδευτικός μέσα στην τάξη σήμερα. Από ιδέες κατεβάζω κι εγώ ένα σωρό. Σχέση με την πραγματικότητα θα έχουν;

Εμείς ως γονείς που ζητούμε σήμερα την κεφαλί του συγκεκριμένου εκπαιδευτικού επί πίνακι, έχουμε κάνει την αυτοκριτική μας; Τα παιδιά μας έχουν τη δέουσα συμπεριφορά και σεβασμό προς τους εκπαιδευτικούς τους; Είναι συνεπή στις υποχρεώσεις τους; Έχουν συναίσθηση των όρων “συνέπεια” και “κυρώσεις”; Όταν φτάσει στ’ αυτιά μας μια καταγγελία για απρεπή συμπεριφορά του γιού ή της κόρης μας, πώς τη χειριζόμαστε; Η εικόνα του κάθε παιδιού κατά ένα τεράστιο ποσοστό είναι ακριβής αντανάκλαση στον καθρέφτη της εικόνας των γονιών του.

Σε μια κοινωνία όμως όπου οι έννοιες “ατιμωρησία” και “απειθαρχία” είναι διάχυτες σε όλο το φάσμα της (στην πολιτική ζωή, στο σύστημα δικαιοσύνης, στις οικονομικές δοσοληψίες, στη δημόσια υπηρεσία, ακόμη και στον τρόπο οδήγησης, παντού!), η εκπαίδευση γιατί να αποτελέσει εξαίρεση; Είμαστε μια Κοινωνία στην οποία ο καθένας (νομίζει ότι) μπορεί να κάνει ό,τι θέλει χωρίς καμία συνέπεια και την ίδια στιγμή έχουμε ένα Κράτος το οποίο ουσιαστικά αδυνατεί να επιβάλει σοβαρές και αποτρεπτικές κυρώσεις. Γιατί επομένως και οι μαθητές να μην ακολουθήσουν το παράδειγμα των μεγαλύτερων; Χαστούκι στην απειθαρχία και στην ατιμωρησία πότε θα δώσουμε;

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *