Πότε αφήνουμε τα παιδιά μας να παίξουν;

Η δική μας η γενιά είχε ως δεδομένο ότι οι όποιες εξωσχολικές δραστηριότητες θα άρχιζαν μετά την Γ’ ή και Δ’ Δημοτικού και θα περιορίζονταν κυρίως στην εκμάθηση μιας ξένης γλώσσας (κατά βάση της Αγγλικής). Πολύ αργότερα, από το Γυμνάσιο κι έπειτα μπορεί να ενισχύονταν και ίσως με μία δεύτερη γλώσσα ή με μία άλλη δραστηριότητα (συνήθως, πιάνο ή χορό τα κορίτσια και κάποιο σπορ τα αγόρια), χωρίς όμως αυτό να είναι κανόνας. Αυτό που σίγουρα ήταν κανόνας ήταν ότι όλα τα παιδιά είχαν άπλετο ελεύθερο χρόνο για παιγνίδι, είτε στις αλάνες, είτε στα σπίτια, είτε στα πάρκα.

Πλέον, αυτά δεν ισχύουν. Ζούμε μια εποχή που τα παιδιά βομβαρδίζονται με σωρεία επιλογών σε σχέση με τον ελεύθερο τους χρόνο και οι οποίες ξεκινούν από τρομακτικά νεαρή ηλικία. Με το που αρχίζει ένα παιδί να περπατά και να μπορεί να ανταλλάξει δυο κουβέντες με έναν ενήλικα, οι πλείστοι γονείς ξεκινούν έναν ατέλειωτο αγώνα δρόμου σε πόσες περισσότερες εξωσχολικές δραστηριότητες θα τα πάρουν, λες και υπάρχει ένας νόμος που λέει ότι αν το παιδί τους δεν ξέρει στην ηλικία των 3 ετών αγγλικά, κολύμπι, χορό, ποδόσφαιρο και να παίζει 2 μουσικά όργανα, θα τους πάρουν την κηδεμονία!

Δεν δαιμονοποιώ, ούτε επικρίνω κάποιον γονέα που θέλει πραγματικά το παιδί του να διευρύνει τους ορίζοντές του και να γνωρίσει νέες εμπειρίες και δεξιότητες. Η επαφή με μια νέα μορφή είτε τέχνης, είτε αθλητισμού, είτε απλά γνώσης είναι σίγουρα επωφελής και πολύτιμη. Κάθε πράγμα στην ώρα του όμως. Κατά την άποψή μου, δεν είναι λογικό π.χ. να αρχίζει ένα παιδί την εκμάθηση μιας ξένης γλώσσας πριν καν πάει στο Δημοτικό Σχολείο, από τη στιγμή που δεν έχει αρχίσει καν να διδάσκεται τη μητρική του!

Ένας παιδικός εγκέφαλος είναι φτιαγμένος, ώστε να δέχεται πληροφορίες μέχρι ένα συγκεκριμένο σημείο. Κατά τη γνώμη μου, η πιθανότητα να μάθει πραγματικά κάτι ένα παιδάκι στις ηλικίες κάτω των 5, είναι από μικρές έως ανύπαρκτες. Πιο πιθανό είναι απλώς να περνά τον ελεύθερο του χρόνο (ως εναλλακτικό baby-sitting) παρά ως χρόνο πραγματικής μάθησης.  Το ερώτημα είναι γιατί επιμένουμε να τους τα μάθουμε όλα πριν την ώρα τους; Το πιθανότερο είναι ότι όταν θα έχει φτάσει πραγματικά η ώρα που θα είναι όντως έτοιμο το παιδάκι να μάθει π.χ. μια γλώσσα ή ένα σπορ, θα το έχει ήδη βαρεθεί.

Μπαίνουμε δυστυχώς όλοι οι γονείς σε μία διαδικασία σύγκρισης με το τι κάνουν οι άλλοι γονείς που έχουμε στον περίγυρό μας (συγγενείς, φίλοι, συνάδελφοι, γονείς συμμαθητών του παιδιού μας κλπ) και αναλωνόμαστε έστω ακούσια σε έναν άτυπο ανταγωνισμό του πόσες και ποιες δραστηριότητες θα στείλουμε και τα δικά μας παιδιά, βάσει του τί κάνουν οι άλλοι. Το θεωρώ λάθος. Κάθε παιδί έχει τις ιδιαιτερότητές του, τις κλίσεις του, τα ενδιαφέροντά του. Δεν είναι όλα τα παιδιά τα ίδια. Ούτε υπάρχουν ΠΡΕΠΕΙ οπωσδήποτε να κάνει το τάδε, το τάδε και το τάδε μάθημα ή φροντιστήριο επειδή το κάνουν όλοι. Θεωρώ ότι ο ρόλος του γονιού είναι να διερευνά τις ανάγκες του παιδιού του και να κρίνει αν πρέπει και πότε να ικανοποιηθούν, αφού πάρει και τη γνώμη των ειδικών αν χρειάζεται και μετά να αποφασίζει. Άστε που υπάρχει και σ’ αυτόν τον τομέα εκμετάλλευση της άγνοιας των γονιών από κάποιους που παρέχουν τα φροντιστήρια/μαθήματα, άρα χρειάζεται διπλά προσοχή.

Εν πάση περιπτώσει, ανεξαρτήτως αν θέλουμε τα παιδιά μας να ξέρουν και καράτε και hip-hop και ρομποτική και τέννις επειδή αυτό υπαγορεύει το σημερινό lifestyle, καλό είναι μέσα στο τρομακτικά βεβαρημένο πρόγραμμά τους, να φροντίζουμε να έχουν και κάποιο χρόνο για να κάνουν κάτι πολύ πιο απλό, όμως εξίσου πολύτιμο: να παίζουν. Και όταν λέμε να παίζουν, δεν εννοώ playstation, xbox ή άλλα e-games. Εννοώ να παίξουν με μια μπάλα σ’ ένα χωράφι, να κάνουν ποδήλατο, να παίξουν στις κούνιες στο πάρκο, να παίξουν κρυφτό, κυνηγητό, να φτιάξουν ένα χαρταετό, να ανέβουν σε ένα δέντρο, να ασχοληθούν με όλα τ’ απλά παιγνίδια που παίζουν όλα τα παιδιά σε όλο τον κόσμο εδώ και δεκαετίες!

Παρέχουμε στα παιδιά μας σωρεία από προχωρημένες δραστηριότητες και την ίδια στιγμή άθελά μας τους στερούμε το βασικότερο: το παιγνίδι. Δυστυχώς, μέσα στην ταχύτητα και τις απαιτήσεις της σημερινής καθημερινότητας, λησμονούμε ότι όπως εμείς είχαμε ανέμελα παιδικά χρόνια, θέλουν και τα δικά μας παιδιά να νιώσουν ένα κομμάτι της αντίστοιχης ανεμελιάς. Το δικαιούνται, τους το οφείλουμε..

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *