Άλλος ο ρόλος του γονέα, άλλος του προπονητή

Ως γονιός παιδιών που ασχολούνται με το μπάσκετ εδώ και χρόνια και που παρακολουθώ τακτικά αγώνες τους με άλλες ομάδες, βλέπω πολύ συχνά το φαινόμενο των γονιών “προπονητών”. Υποθέτω ότι και στο ποδόσφαιρο κάτι αντίστοιχο συμβαίνει. Είναι αυτοί οι γονείς που θεωρούν ότι επειδή αγωνίζεται στο γήπεδο το παιδί τους, αυτό τους εκχωρεί το δικαίωμα να δίνουν “οδηγίες” από την κερκίδα και μάλιστα μεγαλόφωνα.

Πέραν της ασέβειας προς τον προπονητή του παιδιού τους και της υποτίμησης του ρόλου του, το να φωνάζεις στο παιδί σου ή (OMG!) και σε άλλα παιδιά είναι ό,τι χειρότερο. Τα παιδιά φτάνουν σε μία φάση να ακούν ταυτόχρονα 2 ή και περισσότερες εντολές, να μην ξέρουν ποια να ακολουθήσουν και στο τέλος να συγχύζονται! Δεν μπορεί να μπαίνει ένα παιδί στο δίλημμα ποιον από τους 2 ενήλικες πρέπει να ικανοποιήσω: τον μπαμπά μου ή τον προπονητή μου;

Πολλές φορές κάποιοι γονείς, επειδή μπορεί να έτυχε να ασχοληθούν κάποια στιγμή στα νιάτα τους με ένα σπορ ή επειδή παρακολουθούν όλη μέρα το συγκεκριμένο σπορ στην τηλεόραση, νομίζουν ότι είναι και οι πλέον ειδήμονες. Και δώστου οδηγίες αριστερά-δεξιά λες και αυτός που είναι η δουλειά του να καθοδηγεί την ομάδα, που βλέπει τα παιδιά εν δράσει στις προπονήσεις 3 και 4 φορές την εβδομάδα, που πιθανώς να έφαγε και κάποια χρόνια να σπουδάσει το αντικείμενο, είναι αόρατος!

Άσε που τις πλείστες φορές οι οδηγίες των γονιών είναι λάθος ή έρχονται σε αντίθεση με τη στρατηγική ή το πλάνο του προπονητή που ξέρει όλη την ομάδα, όχι μόνο το δικό μας παιδί. Ο ρόλος του γονέα στο γήπεδο πρέπει να είναι απλά υποστηρικτικός. Να επευφημεί την ομάδα, να χειροκροτεί, να συγχαίρει και τον αντίπαλο όταν κάνει κάτι αξιόλογο, να ενθαρρύνει όταν το παιδί του ή η ομάδα δεν πάει καλά κοκ. Ως εκεί.

Οι οδηγίες, οι φωνές, οι αποδοκιμασίες προς τον διαιτητή, τα αρνητικά σχόλια όταν χαθεί μια επίθεση κλπ όχι μόνο δεν βοηθούν αλλά δεν έχουν και καμία σχέση με το ευ αγωνίζεσθαι. Μπορεί να νομίζουμε ότι τα ξέρουμε όλα (προφανώς δεν), αλλά όπως σε μας δεν θα άρεζε να έρθει ένας άσχετος στη δουλειά μας και να μας υποδείξει πώς να την κάνουμε, ομοίως ας αφήνουμε και τους προπονητές να κάνουν τη δικιά τους. Το κείμενο εδώ είναι άκρως διαφωτιστικό. Καλή ανάγνωση!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *