Η βόλτα, τα παιδιά και το απωθημένο

Πας στα μαγαζιά με τα παιδιά. Περπατάς ανέμελα. Βλέπεις ξαφνικά στη βιτρίνα εκείνο το απωθημένο που θέλεις εδώ και πολύ καιρό να το αγοράσεις, αλλά δίσταζες λόγω κόστους. Το έχουν σε προσφορά!

Το σκέφτεσαι. Τα ζυγίζεις. Αρχίζεις να υπολογίζεις τι έξοδα έμειναν μέχρι το τέλος του μήνα. Πιστεύεις ότι ναι, γίνεται. Το ξανασκέφτεσαι. Λες “δεν γαμιέται, θα το πάρω“. Και πας αποφασιστικά προς την είσοδο.

Και λίγο πριν μπεις στο μαγαζί ακούς τον μεγάλο να λέει “Μπαμπά, θυμάσαι ότι χρειάζομαι παπούτσια του μπάσκετ, έτσι;” και τη σύζυγο να σου λέει “Ο μικρός χρειάζεται φόρμες κι ο άλλος θέλει ρούχα“.

Μα ναι, βέβαια” λες, ενώ από μέσα σου ηχεί ένα “Όχι ρε γμτ“! Και κάπου εκεί, το απωθημένο σου, ξαναμπαίνει πίσω στη θέση του. Ίσως τα Χριστούγεννα, αν είμαστε φρόνιμοι, να μας το φέρει ο Αης-Βασίλης. Προτεραιότητα έχουν πάντα τα παιδιά.

Και παρότι σου μένει μια πικρή γεύση που δεν πήρες εκείνο που εσύ ήθελες, στο τέλος της ημέρας νιώθεις πλήρης που κάνεις ό,τι μπορείς για να μην στερηθούν τα παιδιά σου τίποτα (σημαντικό). Ας το στερηθείς εσύ. Λογικά κι εσύ το στερησες κάποτε απ’ τους δικούς σου γονείς..

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *