Κυπριακο προβλημα

Από το 1974 μέχρι και σήμερα, η ελληνοκυπριακή πλευρά επί της ουσίας ΔΕΝ έχει κερδίσει ΤΙΠΟΤΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, εν αντιθέσει με το θύτη που έχει κερδίσει σχεδόν τα πάντα (πλην της υπογραφής μας, ακόμη). Ουσιαστικός συνομιλητής μας δεν είναι οι Τουρκοκύπριοι, αλλά η Άγκυρα. Όσο ταχύτερα το παραδεχθούμε, τόσο το καλύτερο. Ενδεχομένως, να πρέπει να αναθεωρηθεί και το ευρύτερο πλαίσιο διεξαγωγής των διαπραγματεύσεων.

Στρατηγικός στόχος (έστω, σε βάθος χρόνου) της Τουρκίας είναι ο γεωπολιτικός και στρατιωτικός έλεγχος ολόκληρης της Κύπρου. Ο τουρκικός στρατός εδάφη τα οποία κατέλαβε διά της βίας, δεν τα εγκατέλειψε ΠΟΤΕ μέσω ειρηνικών συνομιλιών. Είναι τεράστια αυταπάτη αν θεωρούμε ότι η Κύπρος θα είναι ποτέ η εξαίρεση. Η Τουρκία έχει διδακτορικό στην αθέτηση της υπογραφής της από διεθνείς συμβάσεις της, ακόμη και με μεγάλους “παίκτες” της διεθνούς σκηνής, π.χ. η Ευρωπαϊκή Ένωση.

Νοείται ότι δεν έχω καμία απολύτως ένσταση να απολαμβάνουν οι Τ/Κ όλα τα δικαιώματα που προνοούνται βάσει του Συντάγματος για όλους τους πολίτες της Δημοκρατίας. Ο κάθε πολίτης όμως σε ένα κανονικό Κράτος δεν έχει μόνο δικαιώματα, έχει και υποχρεώσεις. Και δυστυχώς, οι Τ/Κ θεωρούν ότι στην ΚΔ έχουν μόνο δικαιώματα.

Βάζοντας όλα τα πιο πάνω σε μια εξίσωση, το αποτέλεσμα δεν μπορεί να είναι άλλο από σαφές: το Κυπριακό με βάση τα σημερινά/υφιστάμενα δεδομένα μπορεί να επιλυθεί μόνο εάν η Τουρκία διασφαλίσει όλα της τα συμφέροντα (όπως γινόταν με το Σχέδιο Ανάν). Το κυπριακό δεν λύνεται επειδή ο συνομιλητής μας δεν ξέρει να κάνει τίποτε άλλο από το να ζητά ολοένα και περισσότερα κι επειδή για να πει το “ναι” θέλει να διασφαλίσει ότι θα μπορεί να έχει κάποια στιγμή την προοπτική να κατασπαράξει και την άλλη μισή Κύπρο. Κι εμείς απ’ τη μεριά μας προβαίνουμε μονομερώς σε ολοένα και περισσότερες υποχωρήσεις, καθιστώντας τους όλο και πιο αδηφάγους.

Αν είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε εθνικό χαρακίρι, ας το πράξουμε. Κάποιοι πάντως από μας δεν είμαστε.