Δεν είμαι απ’ αυτούς που μεμψιμοιρούν για την εποχή μας, νοσταλγώντας το ένδοξο παρελθόν των δικών μας νιάτων. Επίσης δεν είμαι καθόλου φαν της ατάκας “τον καιρό το δικό μας όλα ήταν καλύτερα”. Κάθε εποχή έχει τα καλά της και τα κακά της, τις ομορφιές και τις αναποδιές της.

Παρόλ’ αυτά, ως άνθρωπος που παρακολουθεί το μπάσκετ εδώ και χρόνια, με κάθε ταπεινότητα τολμώ να ισχυριστώ ότι το μπάσκετ που απολαύσαμε εμείς οι …forty something τη δεκαετία του ’90 (κυρίως) είναι μακράν το καλύτερο όλων των εποχών. Τόσο σε επίπεδο ΝΒΑ με την εκτόξευση της κατά τεκμήριο καλύτερης ομάδας όλων των εποχών (βλ. Chicago Bulls με Jordan, Pippen, Rodman, Kukoc κλπ), όπως βέβαια και της Dream Team των ΗΠΑ στους Ολυμπιακούς του 92, αλλά και σε σχέση με το ελληνικό μπάσκετ. Ήταν η εποχή που το μπάσκετ ξεπέρασε σε δημοφιλία στην Ελλάδα ακόμη και το ποδόσφαιρο και σε συνδυασμό με το Ευρωπαϊκό της Εθνικής του 1987 που προηγήθηκε έβαλαν τη χώρα κυριολεκτικά στον πυρήνα του ευρωπαϊκού μπάσκετ.

Τη δεκαετία του ’90 κατ’ αρχάς με το που ξεκινούσε το πρωτάθλημα δεν υπήρχε ΕΝΑ αδιαφιλονίκητο φαβορί, ούτε καν ΔΥΟ. Υπήρχαν τουλάχιστον ΤΕΣΣΕΡΑ! Από τη μια οι Θεσσαλονικείς ΑΡΗΣ και ΠΑΟΚ, οι οποίοι ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του ’80 μονοπωλούσαν τη διεκδίκηση του τίτλου κι από την άλλη ΟΣΦΠ και ΠΑΟ έγιναν σταδιακά οι ανερχόμενες δυνάμεις που πήραν τελικά τα ηνία. Και δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι τη δεκαετία του 90 και οι 4 κατέκτησαν από 1 φορά τουλάχιστον το Πρωτάθλημα, αλλά και τουλάχιστον από 1 ευρωπαϊκό τίτλο (Euroleague, Κυπελλούχων ή Κόρατς).

Πέραν τούτου όμως, το συναρπαστικό στοιχείο της εποχής ήταν ότι δεν υπήρχε σχεδόν καμία εύκολη έδρα. Οι 4 “μεγάλοι” κυριολεκτικά δεινοπαθούσαν (ειδικά εκτός έδρας) για να καταβάλουν αντιπάλους όπως ο Πανιώνιος, ο Ηρακλής, το Περιστέρι, η ΑΕΚ ή ακόμη και πιο αδύνατες όπως το Σπόρτιγκ, ο Απόλλωνας Πάτρας, το Παγκράτι, η Δάφνη κ.α. Και αυτό ήταν το ωραίο, ότι το πρωτάθλημα ήταν ΑΠΡΟΒΛΕΠΤΟ!

Από ‘κει και πέρα, ο νούμερο 1 λόγος που ο περισσότερος κόσμος παρακολουθούσε μανιωδώς τότε μπάσκετ, είτε στο γήπεδο είτε στην τηλεόραση, ήταν οι τεράστιοι παίκτες που αγωνίζονταν στην Α1. Από που να σταματήσει και που να τελειώσει κανείς; Από Έλληνες είχαμε όλη τη γενιά του ’87 (Γκάλης, Γιαννάκης, Φασούλας, Φάνης, Φιλίππου, Καμπούρης κλπ) συν ένα σωρό άλλους: Ρετζιάς, Αλβέρτης, Σιγάλας, Γαλακτερός, Οικονόμου, Κορωνιός, Ζήσης, Ντικούδης, Κακιούζης, Κόρφας, Αγγελίδης, συν οι ελληνοποιημένοι Τάρλατς, Τόμιτς, Νάκιτς, Σοκ κλπ.

Από Γιουγκοσλάβους δε, ο ένας ήταν καλύτερος από τον άλλο (Ράτζα, Βράνκοβιτς, Πρέλεβιτς, Στογιάκοβιτς, Κόμαζετς, Πάσπαλι, Σάβιτς, Μποντίρογκα, Ζντοβτς), οι δε Αμερικανοί από άλλο πλανήτη (Ντομινίκ, Τάρπλεϊ, Μπέρι, Τέρνερ, Έντι Τζόνσον, Ρίβερς, Μπάρλοου, Λέβιγκστοουν και δεν συμμαζεύεται). Οι ελληνικές ομάδες, προφανώς ευρισκόμενες σε φάση ΠΑΣΟΚ(!), ξόδευαν απίστευτα ποσά σε μεταγγραφές ηχηρών ονομάτων και γι’ αυτό άλλωστε εκείνη την εποχή και για μια δεκαετία το ελληνικό πρωτάθλημα θεωρούνταν (και δικαίως) το καλύτερο της Ευρώπης. Σε επίπεδο προπονητών, ξεχώριζαν οι τεράστιες προσωπικότητες του Ντούσαν Ίβκοβιτς, του Μπόζινταρ Μάλκοβιτς και του Γιάννη Ιωαννίδη, αλλά και του Ντράγκαν Σάκοτα, του Σούλη Μαρκόπουλου, του Στιβ Γιατζόγλου και πολλών άλλων.

Και μέσα σε όλο αυτό τον μπασκετικό οργασμό, προσθέστε ότι δειλά-δειλά στην αρχή και με κατακόρυφη άνοδο στην πορεία, η προβολή και δημοσιότητα που πήρε το μπάσκετ στα 90’s ξεπέρασε κάθε προηγούμενο. Κατ’ αρχάς, μπήκαν για πρώτη φορά στη ζωή μας οι ζωντανές τηλεοπτικές μεταδόσεις 2 αγώνων κάθε σ/κ (αρχικά στην ΕΡΤ και μετά στον ΑΝΤ1 με μεταδόσεις Φίλιππου Συρίγου, Βασίλη Σκουντή, Δημήτρη Καρύδα κ.α.), δίνοντας κι εμάς εδώ στη βραχονησίδα μια μικρή γεύση από Α1. Κι ακολούθως ξεφύτρωσαν και τα διάφορα μπασκετικά περιοδικά με πρώτο και καλύτερο το πολυαγαπημένο μας ΤΡΙΠΟΝΤΟ, το οποίο παίρναμε ανελλιπώς κάθε Τρίτη!

Πραγματικά πιστεύω ότι, όσο σπουδαίοι παίκτες ή ομάδες κι αν παρουσιάστηκαν στην πορεία (που σίγουρα υπήρξαν), θεωρώ ότι η δεκαετία του ’90 ήταν και θα παραμείνει μακράν η καλύτερη εποχή του ελληνικού μπάσκετ. Και θα την αναπολούμε με νοσταλγία. Τυχεροί όσοι τη ζήσαμε, μακάρι να ζήσουμε παρόμοιες και στο μέλλον…