Πριν πάρω θέση και πριν αρχίσει να με πυροβολεί μία μερίδα αναγνωστών, θέλω να ξεκαθαρίσω κάποια πράγματα: είμαι μεγάλος φαν τόσο της Γαλλίας γενικά, όσο και του Παρισιού ειδικότερα. Θεωρώ τη Γαλλία ως μία από τις ωραιότερες χώρες του κόσμου, εκτιμώ βαθύτατα τον γαλλικό πολιτισμό και κουλτούρα, τρέφω ιδιαίτερη συμπάθεια στη γαλλική γλώσσα, στη γαλλική κουζίνα και γενικότερα στην νοοτροπία των Γάλλων, αναγνωρίζω την τεράστια συμβολή της Γαλλίας στην εμπέδωση του ευρωπαϊκού ιδεώδους, ξέρω πόσο φιλέλληνες είναι οι Γάλλοι και γενικά πόσο ανοικτόμυαλοι και προοδευτικοί είναι σαν λαός. Μακριά από μένα η όποια έστω υποψία αντι-γαλλισμού.

Αναγνωρίζω επίσης ότι κάθε χώρα που διοργανώνει τους Ολυμπιακούς Αγώνες έχει το αναφαίρετο δικαίωμα να προβάλει την ίδια, την ιστορία της, τον πολιτισμό της, να φωτίσει όλες τις όμορφες πτυχές της. Οι Γάλλοι αναμφισβήτητα πρωτοπόρησαν με την προχθεσινή Τελετή Έναρξης που διοργάνωσαν, καθώς ξέφυγαν από την καθιερωμένη εντός σταδίου Τελετή και προτίμησαν να αναδείξουν τις (ομολογουμένως πολλές) ομορφιές της πρωτεύουσάς τους. Ως προς αυτή την πτυχή παίρνουν 10 με τόνο. Όποιος αφιέρωσε έστω μισή ώρα να παρακολουθήσει από τηλεοράσεως την Τελετή θα είπε ή θα σκέφτηκε σε κάποια στιγμή “τι ωραία να ήμουν εκεί τώρα”!

Ενδεχομένως για όλους αυτούς τους λόγους, σε συνδυασμό με την παραδοσιακή γαλλική φινέτσα, όλοι μας συνειδητά ή υποσυνείδητα είχαμε πριν την Τελετή αρκετά ψηλές προσδοκίες από αυτή, αναμένοντας κάτι το πραγματικά εντυπωσιακό. Προσωπικά με απογοήτευσε. Με εξαίρεση κάποιες πολύ μεμονωμένες όμορφες πινελιές (βλ. Celine Dion), η όλη εντύπωση από την διάρκειας 4 ωρών Τελετή ήταν ότι ήταν εκνευριστικά μεγάλη, μακρόσυρτη, βαρετή σε ορισμένες στιγμές και κυρίως αχρείαστα και υπερβολικά πολύπλοκη και δαιδαλώδης ως προς τα μηνύματα που ήθελε να περάσει. Επικοινωνιακά, μήνυμα το οποίο δεν μπορεί να φτάσει άμεσα στους δυνητικούς αποδέκτες του είναι ένα αποτυχημένο μήνυμα.

Κάποιες κριτικές που παρομοίασαν την Τελετή ως Eurovision ή ως τσίρκο, δυστυχώς δεν απέχουν πολύ από την πραγματικότητα. Ένα εμφανώς άστοχο πάντρεμα του μοντέρνου με το κλασικό, ένας εξεζητημένος και παντελώς αχρείαστος θρησκευτικός χλευασμός (η οποία ανάγκασε μέχρι και την Γαλλική Εκκλησία να απολογηθεί), σε συνδυασμό με μπόλικη δόση κιτσαρίας, σε έκαναν μονίμως να διερωτάσαι τι σχέση μπορεί να έχουν όλα αυτά με τους Αγώνες και το Ολυμπιακό ιδεώδες! Δεν ξέρω αν είμαι υπερβολικά άσχετος με την τέχνη και τον πολιτισμό (ενδεχομένως και να είμαι), αλλά πραγματικά δυσκολεύομαι πάρα πολύ να καταλάβω τι σχέση μπορεί να έχουν οι Ολυμπιακοί Αγώνες με ένα τρίο, με έναν γαλάζιο Διόνυσο-στρουμφάκι, με μια παρέλαση μόδας-παρωδία ή με τις drag queens στον Μυστικό Δείπνο! Προφανώς ούτε η ίδια η ΔΟΕ κατάφερε να καταλάβει, αφού πλέον το βίντεο της Τελετής έχει αφαιρεθεί από το επίσημο κανάλι της στο YouTube.

Απ’ εκεί και πέρα, πολλοί κάνουν λόγο για το ότι η Τελετή Έναρξης των φετινών αγώνων ήταν (και αυτή) στρατευμένη στην υπεράσπιση της woke ατζέντας. Δεν το γνωρίζω προσωπικά αν αυτό ισχύει ή όχι. Από αυτό που εισέπραξα όμως σαν απλώς θεατής ήταν μία καταφανώς ανομοιόμορφη υπερπροβολή των αιτημάτων της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας εις βάρος των πραγματικών πρωταγωνιστών των Αγώνων, δηλαδή των Αθλητών! Με εξαίρεση τα τελευταία λεπτά της Τελετής, κατά τη διάρκεια της οποίας αναδείχθηκαν ορισμένες τεράστιες προσωπικότητες του Αθλητισμού (βλ. Ζιντάν, Ναδάλ, Λούις κλπ), σε όλη την υπόλοιπη 4ωρη Τελετή οι Αθλητές ήταν κάπου, κάπως κάποτε, πάνω σε μια βάρκα να κάνουν βόλτα στον Σηκουάνα σαν τουρίστες. Ούτε έναν σχεδόν δεν εντοπίσαμε από τις οθόνες, εν αντιθέσει με όλα τα άλλα υποκείμενα τα οποία είχαν άκρως πρωταγωνιστικό ρόλο.

Δεν έχω απολύτως κανένα θέμα με τα δικαιώματα και τα αιτήματα της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας. Κάθε άλλο. Σέβομαι απολύτως τις επιλογές του κάθε ανθρώπου και τάσσομαι σφόδρα εναντίον σε κάθε είδους διάκριση. Από το σημείο αυτό όμως μέχρι του σημείου σχεδόν να διακωμωδείται και να ευτελίζεται η Τελετή του κορυφαίου αθλητικού γεγονότος του πλανήτη για χάρη της προώθησης μίας συγκεκριμένης ατζέντας, απέχει πολύ. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες είναι ιδέα, είναι η προβολή του ευ αγωνίζεσθαι και της υγιούς άμιλλας, στην αρχαιότητα ήταν ο τερματισμός των πολέμων και η προώθηση της ειρήνης και της συνεργασίας. Το να παίρνεις ένα τέτοιο κορυφαίο γεγονός και να προσπαθείς με το ζόρι να το παντρέψεις με ένα σωρό άλλα (σημαντικά μεν αλλά) άσχετα κοινωνικά ζητήματα απλώς και μόνο γιατί αυτό επιβάλλει το σημερινό politically correct, δεν ξέρω για σας αλλά προσωπικά δεν με βρίσκει σύμφωνο.

Και ενώ κανονικά η σύγκριση οποιασδήποτε Τελετής με άλλη ίσως δεν θα είναι κάτι δόκιμο ή καλλιτεχνικά σωστό, εντούτοις μετά από όλη εκείνη την παρέλαση της Παρασκευής από την οποία βοούσε η έλλειψη της καλαισθησίας, του μέτρου και της ποιότητας, οι συγκρίσεις με το έπος της Αθήνας του 2004 (ή ακόμη και του Πεκίνου του 2008) ήταν και είναι αναπόφευκτες. Η πανθομολογουμένως εκείνη μοναδική παράσταση που παρακολουθήσαμε το 2004 στο ΟΑΚΑ, τι σχέση μπορεί να είχε με αυτό που είδαμε προχθές στο Παρίσι; Απολύτως καμία! Δεν είμαι από εκείνους που ισχυρίζονται ότι μόνο εμείς ξέρουμε να διοργανώνουμε Τελετές ή ότι μόνο η δική μας άξιζε ή ότι μόνο στην Ελλάδα πρέπει να γίνονται οι Αγώνες κλπ. Κάθε άλλο. Όμως, αγαπητοί μου παριζιάνοι, σας αγαπώ, σας εκτιμώ, αλλά αυτό που μας δείξατε προχθές δεν κατάφερε να με κάνει να πω “Bravo, magnifique”. Αντιθέτως, για να μπω και στο πνεύμα του διαγωνισμού με τον οποίο σας παρομοίασαν πολλοί “Paris, 2 points”!