Το ‘χει ο άνθρωπος ίσως λίγο στη φύση του να γκρινιάζει, να διαμαρτύρεται, να μεμψιμοιρεί. Άλλοτε δικαιολογημένα, άλλοτε πάλι όχι. Μας ενοχλεί ο γείτονας που κουρεύει το γκαζόν τις Κυριακές, ο οδηγός στο δρόμο που πάει σαν χελώνα, ο συνάδελφος που δεν μας είπε καλημέρα, ο ξάδερφος που λέει όλο σαχλά αστεία.

Μας εκνευρίζει η Κυβέρνηση που δεν έφτιαξε το δρόμο έξω από το σπίτι μας, μας ενοχλούν τα κόμματα που όλη μέρα τσακώνονται σαν τα κοκόρια, μας θυμώνει που οι εκπαιδευτικοί θα κάνουν απεργία, μας εξοργίζουν οι πίνακες του κάθε ατάλαντου, μας σπάει τα νεύρα η κίνηση στους δρόμους και ένα σωρό άλλες παρόμοιες αφορμές.

Απλά σκεφτείτε πόσες φορές μέσα στη μέρα χαλιόμαστε για κάποιο λόγο, σημαντικό ή ασήμαντο. Είμαστε γενικώς μέσα σε μία ατέρμονη μιζέρια, άλλοτε δικαιολογημένα, άλλοτε πάλι όχι. Και το μεγάλο ερώτημα, το διαχρονικό και αιωνίως αναπάντητο είναι: αξίζει;

“Η ζωή είναι μικρή, για να είναι θλιβερή“, έλεγε παλιά ένα τραγούδι (Τρύπες – “Χάρτινο Τσίρκο”). “Μια λάμψη ο άνθρωπος, κι αν είδες, είδες” έγραψε ο Οδυσσέας Ελύτης στον Κήπο με τις Αυταπάτες. Πόσες φορές την ώρα που γκρινιάζουμε, κάναμε ποτέ τις παρακάτω σκέψεις;

• Την ώρα που γκρινιάζεις γιατί πρέπει να βρεθείς σε μια ανιαρή οικογενειακή σύναξη, κάποια άλλη οικογένεια δίπλα μπορεί να έχασε ένα δικό της άνθρωπο και να κάνει μαύρα Χριστούγεννα.
• Την ώρα που διαμαρτύρεσαι γιατί έχεις πονοκέφαλο, κάποιος δίπλα σου μπορεί να παλεύει με μία ανίατη ασθένεια.
• Την ώρα που παραπονιέσαι γιατί άργησε 2 μέρες να έρθει η καινούρια τσάντα που παράγγειλες, κάποιος μπαμπάς ή μαμά στη γειτονιά σου μετράει τα κουκιά και δεν του βγαίνουν για να πάρει δώρα στα παιδιά του από τον Άη Βασίλη.
• Την ώρα που βάζεις τις φωνές στον τεχνικό γιατί το νέο σου dolby surround ηχοσύστημα πάλι χάλασε, ένας φίλος σου ψάχνει σπίτι γιατί η τράπεζα θα του κάνει έξωση.
• Την ώρα που τσαντίζεσαι γιατί η γυναίκα σου έκαψε λίγο το φαΐ, ένας γνωστός σου μόλις χώρισε και θα περάσει τα Χριστούγεννα μόνος του μακριά από τα παιδιά του.
• Την ώρα που εκνευρίζεσαι γιατί ο προϊστάμενός σου σε φόρτωσε με έξτρα καθήκοντα, ένας παλιός συμμαθητής σου έμεινε άνεργος και ψάχνει για δουλειά στα 50 του.
• Την ώρα που βρίζεις θεούς και δαίμονες γιατί πήγες γήπεδο και η ομάδα σου έχασε, ένας καλός σου φίλος που υποστηρίζει την ίδια ομάδα δυσκολεύεται πολύ να πάει γήπεδο γιατί κάθεται σε τροχοκάθισμα.
• Την ώρα που θυμώνεις στο παιδί σου γιατί άφησε ασυγύριστο το δωμάτιό του, κάποιος άλλος γονιός μπορεί να βλέπει το παιδί του μόνο σε φωτογραφίες.
• Την ώρα που κάθεσαι και μιζεριάζεις για τον καφέ που σου έφεραν μέτριο αντί σκέτο, το γκαρσόνι που σου τον έφερε μπορεί να έχει μήνες να πάει να απολαύσει ο ίδιος έναν καφέ.

Εύλογα θα μου πείτε, “ε καλά ρε φίλε, αυτό σημαίνει ότι δεν πρέπει να διαμαρτυρόμαστε για τίποτα“; Όχι φυσικά! Εννοείται ότι όταν θίγεται η προσωπική μας αξιοπρέπεια ή όταν κάτι συγκρούεται με τα ιδανικά και τις αρχές μας ή όταν κάτι είναι κορυφαίας σημασίας, είναι όχι απλά δικαίωμα αλλά και υποχρέωσή μας να το αντιμετωπίζουμε.

Το θέμα είναι να μπορείς να ιεραρχείς τα σημαντικά, να αξιολογείς ποια έχουν πραγματική σημασία και ποια όχι και τόσο, να δίνεις έμφαση σ’ εκείνα που όντως αξίζουν και αν κάνεις και λίγο πίσω σε κάποια δευτερεύουσας σημασίας, δεν χάθηκε ο κόσμος. Δεν έχουμε τέτοια πολυτέλεια χρόνου για να αναλωνόμαστε σε ανούσιες λεπτομέρειες.

Δες τη μεγάλη εικόνα. Αν έχεις την υγεία σου, αν έχεις κάποιους ανθρώπους δίπλα σου που σε αγαπούν και σε εκτιμούν, αν μπορείς να έχεις μια στέγη πάνω από το κεφάλι σου και ένα ζεστό πιάτο στο τραπέζι σου, αν ζεις σε μία χώρα που σου παρέχει ασφάλεια χωρίς πολέμους, λιμούς και καταποντισμούς, μην το ψάχνεις καν.

Είσαι απλά στους πολύ τυχερούς! Να λες ευχαριστώ κάθε μέρα μόλις ξυπνήσεις (στον Θεό, στον Αλλάχ, στον Βούδα, όπου θέλεις) που έχεις αυτή την ευλογία και να προχωράς με ενθουσιασμό για να κατακτήσεις άλλη μια μέρα ζωής. Δεν θα την έχεις για πάντα αυτήν την πολυτέλεια. Τώρα που την έχεις, αξιοποίησέ την! Carpe diem και μη γκρινιάζεις..